«Ατού στην τράπουλα του Θεάτρου Μπολσοϊ» ονόμαζαν την Βισνέφσκαγια όλα τα χρόνια που έκανε θραύση σ΄αυτή τη σκηνή – από το 1953 ως το 1974. Ήταν η πρώτη από τις Ρωσίδες τραγουδίστριες, που κατάκτησε και τη σκηνή της αμερικανικής «Metropolitan Opera" και άλλες πολλές από τις καλύτερες σκηνές του κόσμου. Σ΄αυτήν αφιέρωσαν έργα τους οι κλασικοί του 20ου αιώνα – Ντμίτρι Σοστακόβιτς και Μπεντζαμίν Μπρίτεν. «Όλα τα πρόλαβα, - είπε μια μέρα η Γκαλίνα Βισνέφσκαγια και συνέχισε – είχα το καλύτερο που μπορεί να υπάρξει στη ζωή – το καλύτερο θέατρο, τον καλύτερο άντρα, τους καλύτερους μαέστρους και σκηνοθέτες».

Οι δυο τους ήταν πολύ διαφορετικοί: ο σύζυγος της Γκαλίνα Βισνέφσκαγια μεγάλος μουσικός Μστισλάβ Ροστροπόβιτς ήταν άνθρωπος καλοσχέτιστος, με πλατιά κοινωνικότητα και είχε ένα εκατομμύριο φίλους - από βασιλείς ως τους ιματιοφύλακες (βεστιάριους). Και αυτή ήταν ένα απόρθητο αστέρι της όπερας, αμαζόνα και πολεμίστρια, που δεν φοβόταν να πει την αλήθεια κατάματα σε οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως θέσης και αξιώματος. Τέτοιος ήταν ο χαρακτήρας αυτής της γυναίκας, η οποία βίωσε στην παιδική της ηλικία όλα τα φρικιαστικά γεγονότα του Β΄παγκοσμίου πολέμου, την ορφάνια, την πείνα... Στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο «Γκαλίνα. Ιστορία της ζωής», που έχει μεταφραστεί σε 34 γλώσσες, η Βισνέφσκαγια έγραψε: «Βίωσα όλη την 900ήμερη πολιορκία το Λένινγκραντ κατά τη διάρκεια του Β΄παγκοσμίου πολέμου, έβγαζα από τους βομβαρδισμούς τραυματίες και παρολίγο να πεθάνω η ίδια από υποσιτισμό. Έπρεπε να επιβιώσω, να παλέψω πάση θυσία! Με βοήθησαν τα όνειρα. Φανταζόμουνα, πως θα τελειώσει ο πόλεμος και πως θα τραγουδώ στη σκηνή...» δεν είναι εκπληκτικό το ότι η Γκαλίνα Βισνέφσκαγια περισσότερο από όλα τα βραβεία, με τα οποία την τιμούσαν σε διάφορες χώρες, εκτιμούσε το μετάλλιο «Για την υπεράσπιση του Λένινγκραντ».

Τη μουσική της καριέρα η Γκαλίνα Βισνέφσκαγια την οικοδομούσε μαζί με τον άντρα της Μστισλάβ Ροστροπόβιτς. Είχαν γνωρίσει και στιγμές πλήρους θριάμβου και χρόνια σοβαρών δοκιμασιών, όταν κατηγορούμενοι σαν αντιφρονούντες αναγκάστηκαν το 1974 να φύγουν στο εξωτερικό και στερήθηκαν τη σοβιετική ιθαγένεια. Έζησαν ευτυχισμένη ζωή: γιόρτασαν την «χρυσή επέτειο του γάμου τους» - τα 50χρονα της συζυγικής ζωής και επέστρεψαν θριαμβευτικά στην πατρίδα το 1991.

Η Γκαλίνα Βισνέφσκαγια εγκατέλειψε τη σκηνή της όπερας προτού έρθει η δύση της καριέρας της, εξηγώντας αυτό το βήμα της ως ακολούθως: «Ένιωσα ότι έφυγε η ευτυχία του τραγουδιού». Όμως η ζωή της στον κόσμο της τέχνης συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Κατόρθωσε να κάνει θραύση σαν ηθοποιός του κινηματογράφου, πρωταγωνιστώντας στην ταινία «Αλεξάντρα» του μεγάλου σκηνοθέτη Αλεξάντρ Σοκούροφ. Ίδρυσε στη Μόσχα το «Κέντρο τραγουδιού όπερας», όπου κατάρτιζε νεαρούς καλλιτέχνες της όπερας. Και μια μέρα, αφηγούμενη γι΄αυτό το δημιούργημά της, επεσήμανε:

- Τα πήρα όλα στη Ρωσία. Είμαι Ρωσίδα γυναίκα, μου τα έμαθαν όλα εδώ. Και θέλω ό,τι ξέρω, να προλάβω να το δώσω στους ακριβούς μου μαθητές.

Η Γκαλίνα Βισνέφσκαγια έφυγε, όμως η εκπληκτική της φωνή, ευτυχώς για τους απογόνους, διαφυλάχτηκε στις ηχογραφήσεις και θα παραμείνει στον αιώνα τον άπαντα πρότυπο της φωνητικής τέχνης.

Νατάλια Βίκτοροβα