Μεταφράζοντας από τα ελληνικά «Λυσιστράτη» σημαίνει «καταστροφικός πόλεμος». Έτσι ονόμασε ο Αριστοφάνης την ηρωίδα του, η οποία σταμάτησε τον πόλεμο μεταξύ Σπάρτης και Αθήνας με έναν πανούργο τρόπο: υπό την καθοδήγησή της οι γυναίκες των Αθηνών αρνήθηκαν στους συζύγους τους το ερωτικό χάδι εωσότου εκείνοι δεν αποθέσουν τα όπλα.

Ο έρωτας και το χιούμορ στο μπαλέτο συνδέονται κατά τέτοιο τρόπο, που το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Οι τραυματίες πολεμιστές απλώνουν για ελεημοσύνη τα κράνη τους... Ή συνεχίζουν να ξιφουλκούν με τα σπαθιά τους ακόμη κι αν περπατούν με πατερίτσες. Αλλά οι Αθηναίες, χρησιμοποιώντας διάφορα τεχνάσματα φουντώνουν τον πόθο στις καρδιές των μαχητών και εν συνεχεία απαντούν με κατηγορηματικό «όχι», απαιτώντας να γίνει ειρήνη. Στο τέλος οι άνδρες υποτάσσονται στις γυναικείες απαιτήσεις και στη σκηνή θριαμβεύει η βουκολική γιορτή...

Το μπαλέτο «Λυσιστράτη» είναι εμπνευσμένο όχι μόνο από το θέμα του Αριστοφάνη, αλλά και από την ίδια την Ελλάδα, ομολογεί η Νατάλια Κασάτκινα:

Επισκεπτόμαστε την Ελλάδα κάθε χρόνο και είμαστε ενθουσιασμένοι από την τέχνη της, τόσο τη γλυπτική, όσο και την αρχιτεκτονική, μας εμπνέουν τα χρώματά της, οι μελωδίες της, η σχέση των Ελλήνων με τη φύση. Ερωτευτήκαμε το θέμα αυτό, ερωτευτήκαμε τον Αριστοφάνη. Είναι ένας πολύ ελεύθερα σκεπτόμενος δραματουργός και ο πιο μεγάλος σκανδαλιάρης στη θεατρική δραματουργία. Κάθε φορά τροποποιούσε τις παραστάσεις του, προσαρμόζοντάς τις στο χρόνο, προσθέτοντας νέες ατάκες.

Η ιδέα της «σεξουαλικής απεργίας» αποδείχθηκε πολύ ζωντανή, όχι μόνο στην τέχνη, αλλά και στην πραγματικότητα. Όμως η συνθέτης Όλγκα Πετρόβνα από την Αγία Πετρούπολη, που συνέθεσε τη μουσική για το μπαλέτο, ομολόγησε σε συνέντευξή της στη «Φωνή της Ρωσίας» ότι στην υπόθεση του Αριστοφάνη ξεχώρισε για την ίδια κάτι διαφορετικό:

Εδώ υπάρχουν δύο βασικά θέματα: ο πόλεμος και η αγάπη. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε περισσότερο. Τί μπορεί να είναι βασικότερο από το να νικήσεις στον πόλεμο και να επιβεβαιωθείς στην αγάπη;

Γελένα Αντρούσενκο