Γιατί όμως τότε στην τελετή στη δημοτική Αρχή του Όσλο αρκετές πολυθρόνες για αρχηγούς κρατών ήταν κενές; Απουσίαζε πιο συγκεκριμένα ο Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον και φυσικά ο βασικός ευρωσκεπτικιστής, ο Τσέχος πρωθυπουργός Κλάους. Να τί μας διηγήθηκε τηλεφωνικά από την Πράγα ο δημοφιλής τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός σχολιαστής Λίμπορα Ντβόρζακ:

Εγώ, όπως και πολλοί Τσέχοι, άκρως εξεπλάγην από την απόφαση της Επιτροπής των Νόμπελ. Και οι «ευρωσκεπτικιστές» μας ύψωσαν ουρλιαχτά διαμαρτυρίας. Ο πρόεδρος δήλωσε μάλιστα ότι πρόκειται για «τραγικό λάθος», αν και υπάρχουν και άλλες φωνές, ότι δηλαδή το βραβείο απονεμήθηκε δίκαια και ότι η ΕΕ, παρά τα ολοφάνερα ολισθήματα, παραμένει εγγύηση της ειρήνης στην Ευρώπη.

Αλλά ποια ήταν η αντίδραση στην απονομή του βραβείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση στη Γερμανία; Επικοινωνήσαμε με τη ρωσική υπηρεσία του ραδιοφωνικού σταθμού της Deutsche Velle και μας απάντησε ο συντάκτης Αλεξάντρ Βάρκεντιν:

Από σαρκαστική έως ενθουσιώδης... Σαρκασμός γιατί η ΕΕ με το μόνο, που ασχολείται είναι να διασώσει το ευρώ και τον ίδιο της τον εαυτό. Και σε αυτό το πληροφοριακό τοπίο η βράβευση μοιάζει απλώς αστεία. Αλλά από την άλλη πλευρά, ας σκεφτούμε: έως πρόσφατα η Ευρώπη σπαρασσόταν από πολέμους και εμφύλιες συρράξεις. Σήμερα επικρατεί στην ήπειρο ειρήνη κι αυτό είναι μεγάλη υπόθεση! Το καλό συνηθίζεται γρήγορα κι εμείς συνηθίσαμε να μην υπάρχουν σύνορα, να έχουμε κοινό νόμισμα. Όταν με επισκέπτονται φίλοι από τη Ρωσία, την Ουκρανία, το Καζαχστάν, αντιμετωπίζουν αυτήν την κατάσταση ως θαύμα. Με μια λέξη γιατί να μην βραβευτεί η ΕΕ;

Δεν έμειναν εκτός της συζήτησης του «θέματος της ημέρας» και τα ρωσικά ΜΜΕ. Να τι μας είπε ο διευθυντής του περιοδικού «Η Ρωσία στην πλανητική πολιτική» Φιόντορ Λουκιάνοφ:

Η αντίδραση στη βράβευση είναι στη χώρα μας θυελλώδης και μπορεί να εκφραστεί με μία λέξη ως «απορία». Άργησαν να επιβραβεύσουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση, αν και το αξίζει αυτό. Αυτό θα έπρεπε να γίνει πριν από 20 χρόνια και ακόμη καλύτερα τη δεκαετία του 1960, όταν η επιτυχία του σχεδίου ήταν ολοφάνερη. Σήμερα η κίνηση της Επιτροπής των Νόμπελ θυμίζει περισσότερο «σωσίβιο», που ρίχθηκε για να διασωθεί το κύρος της ΕΕ, που πάσχει από κρίση δομική, κρίση χρέους και μια άτονη πολιτική ηγεσία. Αλλά επαναλαμβάνω καταρχήν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αξίζει το βραβείο. Το αξίζουν πρωτίστως οι πατέρες-ιδρυτές της ενιαίας Ευρώπης Ζαν Μονέ, Ρομπέρ Σούμαν και Κόνραντ Αντενάουερ. Η αλήθεια είναι ότι η σημερινή ΕΕ με το κύμα αποσχίσεων σε Ισπανία, Βέλγιο, ακόμη και στη Βαυαρία, με τους εξοργισμένους Έλληνες εναντίον των Γερμανών και όλων εναντίον των Τσιγγάνων και των μουσουλμάνων, έχει μικρή σχέση με την αρχική τους επινόηση.