Τα Wikileaks δημιουργήθηκαν το 2006, όμως απέκτησαν δημοτικότητα μόνο το 2010, όταν δημοσίευσαν το βίντεο «Συμφωνημένη δολοφονία» («Collateral Murder»). Το βίντεο αυτό έγινε σύμβολο της τραγικότητας του πολέμου και είχε γυριστεί από αμερικανικό στρατιωτικό ελικόπτερο στο Ιράκ. Τότε οι Αμερικανοί στρατιώτες στην ανατολική Βαγδάτη πυροβόλησα και σκότωσαν δώδεκα ανθρώπους, μεταξύ των οποίων και δύο παιδιά, ένας δημοσιογράφος και ένας οδηγός του πρακτορείου Reuters. Σύμφωνα με την επίσημη δήλωση η ομάδα των ανθρώπων αυτών ήταν ένοπλοι αντάρτες και οι Αρχές δεν γνώριζαν πώς είχαν σκοτωθεί.

Ο επικεφαλής των Wikileaks Τζούλιαν Ασάνζ λέει ότι αυτό το βίντεο δεν χρειάζεται να προβληθεί στο Ιράκ είτε το Αφγανιστάν, οι κάτοικοι των οποίων αντικρίζουν καθημερινά τον εφιάλτη του πολέμου. Αλλά θεωρεί απαραίτητο να προβάλλονται παρόμοια ντοκουμέντα σε κοινούς ανθρώπους, ώστε να μπορούν να δουν τα τεκταινόμενα από την άλλη πλευρά και να διαμορφώσουν τη δική τους γνώμη.

Ο Γερμανός ειδικός του Διαδικτύου Έρικ Κούμπιτς δεν μειώνει τη σημασία των Wikileaks για τους συνηθισμένους πολίτες, αλλά παρ’ όλ’ αυτά πιστεύει ότι αυτή η πηγή προορίζεται κυρίως για δημοσιογράφους:

Τα Wikileaks μπορούν να αποτελέσουν πολύ σημαντική πηγή. Ναι ισχύει ότι οι απλοί πολίτες απέκτησαν μια νέα εικόνα του πολέμου, πιθανώς πιο αληθινή. Τώρα έχουν πιο πλήρη εικόνα για τον κόσμο. Όμως σε αυτήν την πηγή έχουν δημοσιευθεί πάρα πολλές σκόρπιες πληροφορίες, οι οποίες θα πρέπει να ταξινομηθούν για να αποκαλυφθούν όντως σημαντικά σημεία τους. Γι’ αυτό και η πηγή έγινε πρωτίστως πηγή διασταύρωσης και ενημέρωσης των δημοσιογράφων.

Στο άρθρο του «Τα Wikileaks και οι δημοσιογράφοι χρειάζονται ο ένας τον άλλον» ο Κούμπιτς επεσήμανε την αδιάρρηκτη σχέση μεταξύ των παραδοσιακών ΜΜΕ και τη σκανδαλώδη πηγή. Για τους δημοσιογράφους τα Wikileaks είναι ένα θησαυροφυλάκιο πληροφοριών, οι οποίες είναι απίθανο ότι θα έφθαναν ως το πλατύ κοινό λόγω του ότι εξαρχής πρόκειται για αποθήκη σκόρπιων εγγράφων, ακατανόητων για τον μη πεπειραμένο αναγνώστη:

Η δημοσιογραφία και τα Wikileaks αλληλοσυμπληρώνονται εξαιρετικά. Για τον δημοσιογράφο είναι μια τεράστια πηγή πληροφοριών, χάρη στην οποία μπορεί να μεταδώσει κάτι πραγματικά σημαντικό. Ας πούμε ότι τα Wikileaks είναι μια τεράστια παραλία με μαργαριτάρια στη θάλασσα. Αλλά να εντοπίσουν τα πραγματικά όμορφα και πολύτιμα μαργαριτάρια, να κατανοήσουν τί είναι σημαντικό και τί όχι, να δουν τις ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες μπορούν μόνο οι δημοσιογράφοι.

Μάλιστα το όφελος παραμένει αποκλειστικά ενημερωτικό και δεν μπορεί να γίνει λόγος για κανενός είδους εμπόριο, κατά τη γνώμη του Κούμπιτς:

Θεωρώ ότι τα Wikileaks θα υπάρχουν μόνο έως τότε, που κανείς δεν θα αποκτά εισόδημα από αυτά. Εάν στο παιχνίδι ενταχθούν τα χρήματα, τότε δεν θα απομείνει ευκαιρία ώστε οι πληροφορίες να καταφθάνουν τόσο καθαρές και ποιοτικές.

Κίρα Καλίνινα