Στις 20 Μαρτίου του 1815 ο Ναπολέοντας κατόρθωσε να επιστρέψει στο αξίωμά του μετά την εκδίωξή του στη νήσο Έλβα. Επέστρεψε ως σωτήρας σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης, πρωτίστως οικονομικής. Ο νέος μήνας του μέλιτος του Βοναπάρτη με τη Γαλλία δεν κράτησε πολύ, αυτές τις γνωστές εκατό ημέρες, ως τις 22 Ιουνίου. Στις ημέρες μας οι Γάλλοι δεν αλλάζουν αυτήν την παράδοση, γι’ αυτό και εισέπραξε την αποτίμηση για τις εκατό ημέρες διακυβέρνησης και ο σημερινός πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ.

Πρόσφατη δημοσκόπηση της γαλλικής κοινής γνώμης έδειξε ότι ορισμένη δυσαρέσκεια για τον Ολάντ ήδη συγκεντρώνεται. Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος προσπαθεί να εκπληρώσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις, προτείνει σχέδια οικονομικής ανάπτυξης και συνολικά είναι «φυσιολογικός» σε αντίθεση με τον υπερδραστήριο προκάτοχό του Νικολά Σαρκοζί. Μόνο που η κρίση της ευρωζώνης, η κατάσταση στη Συρία, ο προφητευόμενος από πολλούς παγκόσμιος χρηματιστικός Αρμαγεδδών απαιτούν κατά τη γνώμη της πλειοψηφίας πολύ πιο δραστήρια μέτρα.

Αναλύοντας τη θέση του Ολάντ πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στο εξής: Υπάρχει ένα ειδικό είδος θέσεων, στις οποίες το λεγόμενο κόστος της κίνησης είναι υψηλότερο του συνήθους. Αναλόγως από το εάν η επιλογή έγινε σωστά ή όχι, η αποτίμηση των θέσεων μπορεί να κυμανθεί από το χαρακτηρισμό κερδισμένος έως χαμένος. Ο τέταρτος πρωταθλητής κόσμου στο σκάκι Αλεξάντρ Αλιόχιν πρώτος διατύπωσε τις αρχές αυτού του παιχνιδιού. Η βασική εξ αυτών διατυπώνεται ως εξής: «Η ασυνήθιστη θέση απαιτεί ασυνήθιστες λύσεις».

Προς το παρόν είναι καθαρό το εξής: μόλις ανακάμψουν από τις αθλητικές μεταδόσεις και τις θερινές διακοπές, οι Γάλλοι θα θελήσουν να ακούσουν απαντήσεις για τα καυτά ζητήματα. Μόνο, που οι θέσεις του οικονομικού προγράμματος του Ολάντ, οι οποίες συντάχθηκαν πριν από έξι μήνες, σήμερα δεν είναι περισσότερο επίκαιρες από ό,τι η ιστορία προ διακοσίων ετών.

Ίγκορ Σιλέτσκι, Όλγκα Πσενίτσινα