Στη συνάντηση συμμετείχαν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων 56 χωρών. Οι ηγέτες του Ιράκ, των Ενωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Ινδονησίας δεν παρευρέθηκαν στη Σύνοδο.

Στη Δαμασκό επιρρίφθηκε η κύρια ευθύνη για την αιματοχυσία στη χώρα. Αυτό αποτέλεσε το βάσιμο λόγο για να τιμωρηθεί η Συρία. Το Νοέμβριο του περασμένου έτους τον ίδιο δρόμο είχε διανύσει και ο Σύνδεσμος Αραβικών Κρατών. Μάλιστα και τότε και σήμερα στη Σύνοδο Κορυφής στη Μέκκα δεν προσκλήθηκαν εκπρόσωποι ούτε της Δαμασκού, ούτε της συριακής αντιπολίτευσης.

Άλλες λεπτομέρειες σχετικά με την υιοθέτηση της αντισυριακής απόφαση δεν αναφέρονται. Είναι γνωστό μόνο ότι την προηγουμένη το Ιράν είχε εκφραστεί κατηγορηματικά εναντίον τέτοιου βήματος. Αυτή η θέση της Τεχεράνης είχε κοινοποιηθεί στη Τζέντα στη συνεδρία των υπουργών Εξωτερικών των χωρών-μελών του ΟΙΣ. Ακριβώς σ΄αυτή τη συνάντηση έγινε η εισήγηση για τον αποκλεισμό της Συρίας. Ο Ρώσος αραβολόγος Γκουμέρ Ισάεφ σχολίασε ως ακολούθως αυτό το αποτέλεσμα της Συνόδου Κορυφής:

- Η απόφαση, που σχετίζεται με τον αποκλεισμό της Συρίας από τον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας, έχει κυρίως συμβολική σημασία. Αποτελεί συνέχιση της πίεσης πάνω στη Συρία και στην πραγματικότητα καμιά σοβαρή συνέπεια δεν θα υπάρξει. Έχουν ληφθεί πάρα πολλά διαφορετικά μέτρα, μάλιστα πολύ πιό σοβαρά, κυρίως οικονομικές κυρώσεις, που σχετίζονται με τη μόνιμη υποστήριξη της συριακής αντιπολίτευσης από μέρους αυτών των ίδιων των αραβικών χώρων. Γι΄αυτό η Συρία δεν θα δοκιμάσει οποιαδήποτε νέα σοβαρά προβλήματα. Ήδη βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση.

Η Σύνοδος Κορυφής είχε συγκληθεί επειγόντως ακριβώς λόγω της συριακής κρίσης. Εν το μεταξύ ανάμεσα στους μετέχοντες στη συνάντηση δεν είχε αρκετή υποστήριξη το σενάριο της εξωτερικής επέμβασης για την επίλυσή της. Αυτό ομολόγησε στην τελική συνέντευξη τύπου ο Γεν. Γραμματέας του Οργανισμού Εκμελεντίν Ιχσάνογλου. Σ΄ αυτή τη θέση τίποτα το εκπληκτικό δεν είδε ο πολιτολόγος Σεργκέι Ντεμιντένκο:

- Η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ έχουν αντιληφθεί ότι η Δύση δεν θα επέμβουν στη διένεξη με στρατιωτικά μέσα. Τουλάχιστον, πριν στις προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτό σίγουρα δεν θα συμβεί. Τους απομένει να προσποιούνται ότι δεν αποδέχονται το σενάριο της στρατιωτικής επέμβασης. Στην πραγματικότητα οι προσπάθειες της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ στο συριακό πρόβλημα δείχνουν το αντίθετο. Αναφορικά με την ισλαμική κοινότητα γενικά, αυτή η ιδέα, βέβαια, δεν είναι δημοφιλής. Η ένοπλη επιδρομή εναντίον ενός ισλαμικού κράτους δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τους αρχηγούς των ισλαμικών κρατών, όπως αυτό δεν το αποδέχονταν και κατά τη διάρκεια της επέμβασης στις υποθέσεις του Ιράκ και της Λιβύης.

Κωνσταντίν Γκαρίμποφ