Τις πρώτες 100 ημέρες στον προεδρικό θώκο της Ρωσίας ο Βλαντίμιρ Πούτιν πραγματοποίησε επίσημες επισκέψεις σε 11 χώρες, μεταξύ των οποίων η Γερμανία, η Γαλλία, η Μεγάλη Βρετανία, το Μεξικό και το Ισραήλ. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι σε διεθνές επίπεδο ο Πούτιν δίνει έμφαση με διαφορετικό τρόπο και ανακατανέμει την προσοχή μεταξύ των εν δυνάμει εταίρων.

Το πιο ενδιαφέρον σημειώθηκε στην αρχή της νέας πουτινικής θητείας, όταν δεν μετέβη στη Σύνοδο Κορυφής της Ομάδας των Οκτώ (G8) στο Καμπ Ντέιβιντ, εκτιμά η ειδική σε θέματα εξωτερικής πολιτικής Γεβγκένια Βόικο:

Με τον τρόπο αυτό ο Βλαντίμιρ Πούτιν έδειξε ότι οι σχέσεις με τις ΗΠΑ θα αναπτυχθούν όχι τόσο γρήγορα και καθαρά, όπως συνέβη αυτό επί του Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Τουλάχιστον η ρητορική ως προς τις σχέσεις με τις ΗΠΑ κατά την προεδρία Βλαντίμιρ Πούτιν θα αλλάξει. Και το γεγονός ότι στη Σύνοδο Κορυφής πήγε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ είναι ένα σημάδι του γεγονότος ότι ο πρώην πρόεδρος και σημερινός πρωθυπουργός θα συνεχίσει να έχει την ευθύνη του συντονισμού τους.

Ο Β.Πούτιν παρ’ όλ’ αυτά είχε συνομιλίες με τον πρόεδρο Ομπάμα, όχι στο έδαφος της Ρωσίας είτε των ΗΠΑ, αλλά στο Μεξικό, κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής των G20. Κατ’ αυτόν τον τρόπο έδειξε ότι δεν αρνείται με κανέναν τρόπο τη συνεργασία με τις ΗΠΑ, αλλά ότι ο προσανατολισμός αυτός έπαψε να έχει προτεραιότητα για τη Ρωσία. Η εξωτερική πολιτική του Β.Πούτιν θα στοχεύει πρωτίστως στην περιφέρεια της Ασίας, θεωρεί η Γεβγκένια Βόικο:

Προς αυτήν την κατεύθυνση λόγος γίνεται τόσο για την Κίνα, όσο και για τις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Πρόκειται για το Καζαχστάν και το Ουζμπεκιστάν, μάλιστα αυτές τις χώρες επισκέφθηκε ο Βλαντίμιρ Πούτιν στις αρχές Ιουνίου. Στην περίπτωση της Κίνας το θέμα είναι ότι χρειάζεται να επιβεβαιωθεί η συνεργασία Ρωσίας και Κίνας σε επίκαιρα ζητήματα διεθνούς πολιτικής και κυρίως για τον ιρανικό πυρηνικό φάκελο και το συριακό πρόβλημα. Εδώ ήταν κατά μέγιστο βαθμό σημαντικό να επιδειχθεί ότι ορισμένη ψύχρανση, η οποία παρατηρήθηκε μεταξύ των χωρών μας, αφορούσε τις εξαγωγές ενεργειακών πόρων και τον ανταγωνισμό μεταξύ Ρωσίας και Κίνας στην Κεντρική Ασία, όμως σε πλανητικά ζητήματα οι θέσεις προσεγγίζουν. Και από κοινού Ρωσία και Κίνα μπορούν να αποτελέσουν αντίβαρο στο δυτικό στρατόπεδο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους δυτικούς πολιτικούς αναλυτές προκάλεσε η δήλωση του Βλαντίμιρ Πούτιν ότι στο αμέσως προσεχές διάστημα η Ρωσία θα αρχίσει να χρησιμοποιεί πιο δραστήρια στη διεθνή σκηνή την πολιτική της λεγόμενης «ήπιας ισχύος». Η λεγόμενη soft power προϋποθέτει την προώθηση των εθνικών συμφερόντων όχι μέσω της άσκησης βίαιης πίεσης, αλλά μέσω της προσέλκυσης ενδιαφέροντος και συμπάθειας προς τη χώρα, τον πολιτισμό της και την πνευματική της κληρονομιά.

Αναστασία Πιόρσκινα