Οι μάχες για τη δεύτερη σε μέγεθος πόλη της Συρίας καί από τις Αρχές, καί από τους αντάρτες, καί από τους εμπειρογνώμονες στη Δύση θεωρούνταν αποφασιστικές. Σε περίπτωση επιτυχίας η ένοπλη αντιπολίτευση σκόπευε να καταλάβει τη γειτονική Ιντλίμπ και να σχηματίσει ισχυρό προγεφύρωμα για τη διεξαγωγή των περαιτέρω πολεμικών επιχειρήσεων. Ο δυτικός Τύπος διαλαλούσε μεγαλόφωνα: η επιβολή του ελέγχου στο Χαλέπι θα ποτίσει την «εξέγερση» με νέους χυμούς και θα αναγκάσει τον Πρόεδρο να μαζέψει τις αποσκευές του. Ωστόσο η κατάσταση δεν διαμορφώθηκε υπέρ των «αγωνιστών κατά του καθεστώτος». Παρόλο που αυτή η έκβαση της μάχης δεν δείχνει ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις έχουν επιτύχει αποφασιστική υπεροχή, θεωρεί ο αραβολόγος, προφέσορας Βλαντίμιρ Ισάεφ:

- Η κατάσταση δεν έχει αλλάξει ριζικά, εφόσον νωρίτερα είχε καταληφθεί ακόμα και τμήμα της Δαμασκού. Όμως ορισμένη επιτυχία τα κυβερνητικά στρατεύματα έχουν. Στη συνέχεια όλα θα εξαρτηθούν από το κατά πόσον η αντιπολίτευση θα μπορέσει να οργανωθεί και να πάρει επιπρόσθετη χρηματοδότηση από μέρους των χωρών του Περσικού κόλπου, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας. Κατά πόσον θα μπορέσει να διεισδύει μέσω των ουσιαστικά ανύπαρκτων συνόρων μεταξύ της Τουρκίας και της Συρίας. Τι μπορεί να επιχειρήσει σήμερα ο Άσαντ; Λόγω του ότι όλες οι προσπάθειες ειρηνευτικών συνομιλιών κατέληξαν σε αδιέξοδο, μπορώ να απαντήσω με τα λόγια του Σύρου αντιπροσώπου στον ΟΗΕ. Συγκεκριμένα, είπε ότι θα αναγκαστούν να πάρουν σκληρότερα μέτρα. Ο Άσαντ αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι εφόσον η αντιπολίτευση δεν προχωρεί στις συνομιλίες και επιδίδεται σε ένοπλες προκλήσεις και επιθέσεις εναντίον του καθεστώτος, απομένει μόνο ο διάλογος με τη βοήθεια δύναμης. Όμως αποτελεί μεγάλο ερώτημα πόσο θα αρκέσει αυτή η δύναμη.

Πρέπει να σημειωθεί ότι το Χαλέπι είναι μεγάλο εμπορικό κέντρο, ο πληθυσμός του οποίου υποστηρίζει το Μπασάρ Άσαντ. Και η επιβολή σ΄ αυτό στοιχειώδους τάξης – η απελευθέρωση από τους ένοπλους αντικαθεστωτικούς – αποτελεί άμεση λειτουργία της εξουσίας της χώρας. Εκτός αυτού μετά τη «μάχη» για την πόλη εξακριβώθηκε ότι ανάμεσα στους λεγόμενους αντάρτες είναι και πολλοί μισθοφόροι από την Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία. Πάντως, παραδοσιακά παραβλέποντας προφανή γεγονότα, ο Λεόν Πανέτα δήλωσε: «Το Χαλέπι αποτελεί άλλο ένα τραγικό παράδειγμα της βίας του καθεστώτος Άσαντ εναντίον του ιδίου του λαού του». Όπως φαίνεται, τέτοιου είδους δημαγωγία θα αναγκαστούμε να ακούσουμε πολλή ακόμα. Η εξήγηση πρέπει να αναζητηθεί αλλού – από τους «αντάρτες» και τους δυτικούς συμμάχους τους το Χαλέπι θεωρείται όχι μόνο ως προγεφύρωμα για τη διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων, αλλά και σαν βάση για τη λήψη ξένης βοήθειας. Τώρα όμως θα αναγκαστούν να αναζητήσουν άλλη.

 

Ιλιά Χαρλάμοφ