Οι ασκήσεις των χωρών της περιφέρειας του Ειρηνικού ωκεανού RIMPAC (Rim of Pacific Exercise) στοχεύουν κυρίως στην των πολεμικών ικανοτήτων και της συνεργασίας των χωρών-συμμάχων των ΗΠΑ. Στην εφετινή άσκηση RIMPAC-2012 προσκλήθηκαν χώρες, εκ των οποίων οι περισσότερες έχουν φανερές, είτε κρυφές τριβές με τη ΛΔΚίνας και κάπου μάλιστα οι ασκήσεις βαφτίστηκαν «αντικινεζικές».

Πάντως το να πει κανείς ότι η Ρωσία από κοινού με τις ΗΠΑ ετοιμάζονται να πολεμήσουν με την Κίνα, θα ήταν, τουλάχιστον πρόωρο. Οι Στόλοι Ρωσίας και ΗΠΑ γυμνάστηκαν στη συνεργασία στην παραδοσιακή «αντιπειρατική» κατεύθυνση. Αυτό ήταν η απόβαση ομάδων ελέγχου και αντιτρομοκρατικών τμημάτων σε «ύποπτα» και «καταληφθέντα από τρομοκράτες» πλοία, κοινοί ελιγμοί, περιπολίες, επιχειρήσεις έρευνας-διάσωσης.

Παρ’ όλ’ αυτά Ρωσία και ΗΠΑ δραστήρια αναπτύσσουν τη συνεργασία των ενόπλων δυνάμεών του, πολύ περισσότερο, που η RIMPAC δεν είναι ούτε τα πρώτα, ούτε τα τελευταία για το 2012 γυμνάσια, στα οποία τα ρωσικά πλοία δρουν από κοινού με πλοία του ΝΑΤΟ, ενώ ο κατάλογος των ασκήσεων αυτών δεν περιορίζεται μόνο στις ναυτικές. Μπορούμε να πούμε ότι η συχνότητα των κοινών δραστηριοτήτων αυτή τη στιγμή είναι η μέγιστη σε ολόκληρη τη μετασοβιετική περίοδο.

Την ίδια στιγμή είναι προφανές ότι σήμερα δεν μπορεί να γίνει λόγος για ένταξη της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ. Αυτή η ένταξη θα ήταν εξίσου μη συμφέρουσα και για τις δύο πλευρές.

Το ΝΑΤΟ για να συμπεριλάβει τη Ρωσία στη σύνθεση της Συμμαχίας θα πρέπει να επιλύσει πολλά ζητήματα, που συνδέονται με την απορρόφηση ενός γιγάντιου στρατιωτικού δυναμικού, που συγκρίνεται στο πλαίσιο της Συμμαχίας μόνο με το αμερικανικό. Αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να μην προκαλέσει επώδυνες αντιδράσεις μεταξύ των νέων μελών του ΝΑΤΟ, που αντιμετωπίζουν τη Συμμαχία ως «ασπίδα κατά τη Ρωσίας». Σε περίπτωση ένταξης της Ρωσίας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία και σχηματισμού, για παράδειγμα, της αυτόνομης «ανατολικοευρωπαϊκής διοίκησης του ΝΑΤΟ», είναι πολύ πιθανό ότι θα προκύψει η κατάσταση, όπου τουλάχιστον ένας μέρος των πρώην μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας θα είναι αναγκασμένο και πάλι να δέχεται διαταγές από τη Μόσχα.

Για τη Ρωσία η ένταξη στο ΝΑΤΟ θα σημαίνει συμμετοχή σε έναν τεράστιο πολυσυλλεκτικό οργανισμό με ασαφή ιστορική προοπτική και σημαντικές εσωτερικές διαφωνίες, ο οποίος επιπροσθέτως φέρει το πιεστικό βάρος της αφγανικής σύγκρουσης με απροσδιόριστες συνέπειες και την απολύτως υπαρκτή προοπτική ενός μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες η «ένωση» Μόσχας και Ουάσιγκτον υπό το άστρο των Βρυξελλών μοιάζει εξαιρετική απίθανη. Όμως το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει τις κοινές ασκήσεις. Ρωσία και ΗΠΑ έχουν πάρα πολλά σημεία επαφής, για να μπορούν η προεκλογική ρητορική, είτε τα προβλήματα μιας ελεγχόμενης Συμμαχίας να εμποδίσουν την προσπάθεια να αποκατασταθούν φυσιολογικές σχέσεις. Ποιες μορφές θα πάρουν στο μέλλον θα δείξει ο χρόνος.