Στην έκθεση «Όχι απλώς μύγα» αυτός ο εκπρόσωπος του βασιλείου των εντόμων παρουσιάζεται στις πιο απροσδόκητες υποστάσεις του. Ακριβώς όπως στη γνωστή ρωσική παροιμία «Έκαναν τη μύγα ελέφαντα», στο τμήμα «Για μια εξέταση από κοντά» επιδεικνύεται ένα εντυπωσιακό μοντέλο οικιακής μύγας σε μεγέθυνση 50 φορές. Βοηθά τους επισκέπτες να πειστούν ότι η μύγα είναι ένα μοναδικός βιολογικός μηχανισμός, εξοπλισμένος με τα πιο προηγμένα συστήματα υποστήριξης της ζωής, πολλά από τα οποία οι σύγχρονοι μηχανικοί μόλις ονειρεύονται να χρησιμοποιήσουν στην πράξη.

Ας αναλογιστούμε έστω τις πτητικές ικανότητες της μύγας. Μπορεί να απογειωθεί και να κινηθεί με την όπισθεν, αναπτύσσει ταχύτητα όχι σταδιακά, αλλά απευθείας, μάλιστα η ταχύτητά της είναι συγκριτικά πολύ μεγαλύτερη από ένα σύγχρονο αεροσκάφος, είναι ικανή να πετά με τα πόδια προς τα πάνω, το μέγιστο ύψος πτήσης της είναι έως 4 χιλιόμετρα, μπορεί να αιωρείται σε ένα σημείο και να πραγματοποιεί στον αέρα δυσκολότατες ακροβατικές φιγούρες υψηλής πιλοτικής τέχνης. Και αυτά κάθε άλλο παρά είναι όλα όσα μπορούν οι συνηθισμένες μύγες! Δεν είναι τυχαίου, που στην αρχαία Αίγυπτο θεωρούνταν σύμβολα θάρρους και ανδρείας, γι’ αυτό και οι στρατιώτες, που διακρίθηκαν, τιμούνταν με ειδικά μετάλλια με τη μορφή μύγας.

Ιδιαίτερα δημοφιλής στους επισκέπτες όλων των ηλικιών είναι η βιτρίνα "Σέρλοκ Χολμς" είπε στη "Φωνή της Ρωσίας", η επιμελήτρια της έκθεσης, επικεφαλής του τμήματος εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Μουσείου του Δαρβίνου Νατάλια Mιχάηλοβα:

Από τον 13ο ακόμη αιώνα οι μύγες χρησιμοποιούνταν στην εγκληματολογία. Εκείνες τις εποχές δεν υπήρχαν εργαστηριακές τεχνολογίες, που να επιτρέπουν να αξιολογηθούν ορισμένα δεδομένα. Και οι εγκληματολόγοι του παρελθόντος χρησιμοποιούσαν τις γνώσεις για τις μύγες, προκειμένου να προσδιοριστεί ο χρόνος του θανάτου. Γι’ αυτό και στην έκθεση εμφανίστηκε ο "Σέρλοκ Χολμς" και δύο μοναδικά κουτιά, που φυλάσσονται στις συλλογές του μουσείου μας. Έχουν το όχι και πολύ ελκυστικό όνομα "Πανίδα των νεκρών" και δείχνουν ποιες μύγες επισκέπτονται τα πτώματα σε διαφορετικούς χρόνους μετά το θάνατο.

Στην έκθεση παρουσιάζονται οι πιο διαφορετικές μύγες, από τεράστιες έως και πολύ μικρές, οι προνύμφες των οποίων ζουν στο αλμυρό νερό, είτε σε μια πετρελαιοκηλίδα. Θυμίζει η έκθεση και τον χειρουργικό καθαρισμό MDΤ, που εφαρμοζόταν ακόμη στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για θεραπεία των μολυσμένων τραυμάτων με προνύμφες μύγας, οι οποίες τρέφονται με ιστούς σε αποσύνθεση και κατά τον τρόπο αυτό καθαρίζουν τις πληγές. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί στους επισκέπτες η μουσική, την οποία δημιουργούν κατά την πτήση τους διάφορα είδη δίπτερων, συνεχίζει την αφήγησή της η Νατάλια Μιχάηλοβα:

Υπάρχει στην έκθεση ένας ενδιαφέρων χαρακτήρας. Μια οικιακή μύγα ζωγραφισμένη από τον καλλιτέχνη Βαλέρι Ποντόλνι, ο οποίος και σχεδίασε την έκθεση αυτή. Η μύγα αυτή, μπορούμε να πούμε ότι διεξάγει "απευθείας" διάλογο με τους επισκέπτες. Τα κείμενα της έκθεσης είναι γραμμένα στο πρώτο πρόσωπο. Η μύγα "αφηγείται" για τον εαυτό της και μάλιστα κάνει και διάλογο με τους επισκέπτες. Επιπλέον τα παιδιά μπορούν σε ανάμνηση της έκθεσης να δημιουργήσουν μικρές κάρτες με το πορτρέτο της μύγας αυτής, η οποία απολαμβάνει το ποτό της ή διαβάζει βιβλία. Είναι μερικά πολύ αστεία σκίτσα, που μπορούν να πάρουνε μαζί τους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τις μύγες αποκλειστικά ως φορείς βακτηρίων: 28 εκατομμύρια βακτήρια μπορούν να βρίσκονται στο πεπτικό της σύστημα της και ως 6,5 εκατομμύρια στο σώμα της. Όμως ζώντας ανάμεσα στα απόβλητα οι μύγες επεξεργάζονται τεράστιες ποσότητες απορριμμάτων, παίζοντας το ρόλο των ενεργών νοσοκόμων της Φύσης. Και για το ότι συχνά γίνονται υπερβολικά πολλές, εδώ υπάρχει και ευθύνη του ανθρώπου: για τη γρήγορη αναπαραγωγή τους οι μύγες χρειάζονται πολλά σκουπίδια, που σαπίζουν. Οπότε οι άνθρωποι θα πρέπει να αναζητήσουμε τη χρυσή τομή, να διατηρούμε γύρω μας καθαριότητα, αλλά και να συνεχίσουμε να μελετάμε τις μύγες.

Μαρία Ντόμνιτσκαγια