Σκόνταψαν πάνω στον «βυθισμένο κόσμο» οι αυτοδύτες πετρελαϊκή εταιρείας, οι οποίοι εκτελούν εργασίες στα ύδατα και την υφαλοκρηπίδα της περιοχής και ανακάλυψαν καμάκια, εργαλεία από πυριτόλιθο, αρχαίους ταφικούς τύμβους και έδειξαν τα ευρήματά τους στους ειδικούς του Πανεπιστημίου St. Andrews. Εκείνοι υπέθεσαν ότι κάποτε ζούσαν εδώ αρκετές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι. Το κομμάτι της στεριάς ένωνε τη σύγχρονη Σκωτία και τη Δανία και απορροφήθηκε από το νερό έπειτα από μια φυσική καταστροφή, ίσως ένα τσουνάμι. Ωστόσο οι άνθρωποι κατόρθωσαν να μετακομίσουν από εδώ λόγω των αλλαγών της στάθμης της θάλασσας, που προκλήθηκαν από τις κλιματικές διαδικασίες.

Η εκδοχή των Βρετανών εγείρει σοβαρές αμφιβολίες, θεωρεί ο επικεφαλής του Εργαστηρίου Εξελικτικής Γεωγραφίας του Ινστιτούτου Γεωγραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Αντρέι Βελίτσκο:

Τέτοιες απότομες υποχωρήσεις της στερεάς γης ή του βυθού της Βόρειας θάλασσας δεν υπάρχουν. Αλλά στην εποχή της κορύφωσης των τελευταίων παγετώνων εκεί υπήρξε μια υποχώρηση του ωκεανού. Το επίπεδό του μειώθηκε κατά 130 μέτρα. Ωστόσο καμία άλλη απόδειξη εκτός του ότι εκεί εκτείνονταν παγετώνες στο χώρο της υδάτινης λεκάνης, η οποία αποξηράνθηκε, δεν υπάρχει. Το τελευταίο στάδιο αυτής της διαδικασίας σημειώθηκε περίπου 20 χιλιάδες χρόνια πριν. Ενώ η Ατλαντίδα χρονολογείται περίπου στα 8000 χρόνια πριν και αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Οι Βρετανοί επιστήμονες παρ’ όλ’ αυτά είναι πλήρεις ενθουσιασμού. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου St. Andrews Ρίτσαρντ Μπέιτς υποστηρίζει ότι η Ατλαντίδα της Βόρειας θάλασσας είχε έκταση 800 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ το κεντρικό της τμήμα είχε το μέγεθος της Γαλλίας. Οι επιστήμονες επίσης αναπαρέστησαν τη χλωρίδα και την πανίδα της βυθισμένης χώρας και θεωρούν ότι οι συνθήκες ζωής ήταν εκεί εξαιρετικά άνετες. Στο εγγύς μέλλον οι ειδικοί θέλουν να αποκαταστήσουν το περίγραμμα αυτών των εδαφών, χρησιμοποιώντας υπολογιστικές τεχνολογίες μοντελοποίησης.

Οι ερευνητές ασχολούνται με την αναζήτηση της Ατλαντίδας αρκετές δεκάδες χρόνια. Εμφανίστηκε μάλιστα και μια ειδική επιστημονική ειδικότητα, η ατλαντολογία, η οποία συλλέγει και συνοψίζει όλες τις πληροφορίες για την Ατλαντίδα. Στον χάρτη του πλανήτη υπάρχουν τουλάχιστον δεκαπέντε σημεία, όπου υποθετικά βρισκόταν η μυστηριώδης ήπειρος. Μεταξύ αυτών είναι η θαλάσσια λεκάνη μεταξύ Ισπανίας και Μαρόκου, οι Βαλεαρίδες Νήσοι, η περιοχή των Νήσων Αζορών, το αρχιπέλαγος των Καναρίων Νήσων, η Μαύρη Θάλασσα, οι Άνδεις, η Βραζιλία. Υπάρχει η εκδοχή ότι η Ανταρκτική είναι η χαμένη Ατλαντίδα. Ο εμπνευστής της, ο Άγγλος συγγραφέας Γκράχαμ Χάνκοκ στο βιβλίο του "Ίχνη των Θεών" υποστηρίζει ότι η Ανταρκτική μετακινήθηκε στην περιοχή του Νότιου Πόλου, ως αποτέλεσμα των λιθοσφαιρικών κινήσεων, ενώ πριν από αυτό βρισκόταν πιο κοντά στον Ισημερινό και δεν ήταν καλυμμένη με πάγο. Είχε ζεστό κλίμα, πλούσια χλωρίδα και πανίδα, ήταν κατοικημένη από ανθρώπους και χτισμένη με πόλεις, ορισμένες από τις οποίες είναι ορατές στις δορυφορικές λήψεις. Ωστόσο αυτή η υπόθεση έρχεται σε αντίθεση με την επιστημονική αντίληψη για τη γεωλογική κίνηση των ηπειρωτικών πλακών.

Είναι δυνατό η Ατλαντίδα να είναι απλώς ένας μύθος, δημιουργός του οποίου είναι ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτωνας. Ειδικά αυτός στους Διαλόγους του διηγήθηκε για πρώτη φορά για το θρυλικό νησί των Ατλάντων, το οποίο βυθίστηκε μέσα σε μια μέρα στο βυθό της θάλασσας. Βασισμένος σε κάποιους θρύλους ο διάσημος Έλληνας υπέδειξε την εποχή της καταστροφής ως 9000 χρόνια, δηλαδή στα μέσα της 10ης χιλιετίας π.Χ. Η αλήθεια είναι ότι ο Πλάτωνας δεν αναφέρει τίποτε για τη Βόρειο θάλασσα, όπου υποτίθεται βρέθηκε η θρυλική ήπειρος από τους Βρετανούς επιστήμονες. Ως τόπο της καταστροφής της Ατλαντίδας ο φιλόσοφος είχε κατονομάσει τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Γελένα Κοβάτσιτς