Στα έργα του ο Σόκοφ συνενώνει εικόνες του σοβιετικού και δυτικού πολιτισμού. Στις γλυπτικές συνθέσεις του συναντώνται η Μέριλιν Μονρόε με τον Στάλιν, τον Λένιν και τον διάσημο "Walking Man" του Giacometti, ήρωες των αμερικανικών κόμικς και ρωσικά λαϊκά παιχνίδια.

Ο ίδιος ο καλλιτέχνης αρέσκεται να λέει ότι εργάζεται πάνω σ' έναν "σύγχρονο μύθο". Τα γλυπτά του δεν είναι ούτε γελοιογραφίες, ούτε ανέκδοτα. Δημιουργεί τους δικούς του κόσμους, που κατοικούνται από μυθολογικούς ήρωες του σήμερα, καλώντας τους θεατές σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στη δική του πραγματικότητα.

Από παιδί ο Σόκοφ ονειρευόταν να γίνει καλλιτέχνης, αποφοίτησε από τη Σχολή Στρόγκανοφ κι έγινε πραγματικός επαγγελματίας. Ο Σόκοφ ήταν εξασφαλισμένος από κρατικά συμβόλαια και αυτό κατά τη σοβιετική εποχή ήταν το κύριο για έναν καλλιτέχνη, διότι εξασφάλιζε μια ήσυχη και ευκατάστατη ζωή. Όμως εντός των πλαισίων της ακαδημαϊκής τέχνης δεν μπορούσε να λύσει τα καλλιτεχνικά προβλήματα, που τον απασχολούσαν. Διέξοδος έγινε η soc-art.

Όμως ο ειρωνικός εννοιολογισμός του Σόκοφ δεν χωρούσε στην ΕΣΣΔ. Παρόμοια έργα ήταν αδύνατο να επιδειχθούνς στις εκθέσεις, που διοργανώνονταν από την Ένωση Καλλιτεχνών, δεν υπήρχαν ιδιωτικές γκαλερί, που θα τα προωθούσαν. Κάποια στιγμή η αντιπαράθεση του καλλιτέχνη και του συστήματος έγινε υπερβολικά εμφανές και το 1979 ο Σολκοφ μετανάστευσε στις ΗΠΑ.

Σήμερα τα έργα του Σόκοφ εκτίθενται στις μεγαλύτερες μουσειακές συλλογές παγκοσμίως. Στην έκθεση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παρουσιάζονται έργα από δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης και της Κρατικής Γκαλερί Tρετιακόφ, καθώς και έργα από το στούντιο του καλλιτέχνη. Μαζί με τα γλυπτά έργα του Λεονιλντ Σόκοφ στην έκθεση έχουν συμπεριληφθεί και τα λίγο γνωστά στο ρωσικό κοινό ζωγραφικά του έργα.