Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download

Χρήματα διοχετεύθηκαν στην αμυντική βιομηχανία κατά το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 2000, αλλά ήδη εκείνη την εποχή η βάση των στελεχών στην πλειονότητα των επιχειρήσεων της άμυνας ήταν ειδικοί της παλαιότερης γενιάς. Ο μέσος όρος ηλικίας των εργαζομένων στα 55, 60 ή και ακόμη περισσότερο ήταν τότε συνηθισμένο. Η αύξηση των εσόδων επέτρεψε σε πολλές εταιρείες να αυξήσουν τους μισθούς τους, πράγμα που με τη σειρά του οδήγησε σε μια εισροή νέων ειδικών. Η μέση ηλικία των εργαζομένων άρχισε να μειώνεται και η συνέχεια των γενεών - έστω και με ένα κενό στα όρια των 35-45 ετών - φαινομενικά αποκαταστάθηκε. Ωστόσο οι νέοι ειδικοί προς το παρόν δεν μένουν για πολύ στις επιχειρήσεις.

Οι αιτίες γι’ αυτό είναι παρόμοιες σε διαφορετικές επιχειρήσεις. Ο μισθός του νέου αποφοίτου ΑΕΙ σε πολλές επιχειρήσεις του αμυντικού συμπλέγματος είναι περίπου 1000 δολάρια ΗΠΑ και υπερβαίνει τον μέσο μισθό στη χώρα, όμως αφύ εργαστούν για κάποιο χρονικό διάστημα οι νέοι ειδικοί συνειδητοποιούν ότι έχουν ακουμπήσει στο «ταβάνι». Δραστική αύξηση του μισθού τους είναι δυνατή με προαγωγή σε αρμοδιότητες, όμως ο αριθμός των ηγετικών πόστων είναι περιορισμένος και οποιαδήποτε αύξηση του μισθού των μηχανικών με την αρχαιότητα, την αυξημένη εμπειρία και την πολυπλοκότητα των καθηκόντων στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπάρχει. Αυτό οδηγεί στο γεγονός ότι μετά από 3-5 χρόνια δουλειάς ένας μηχανικός, αφού έχει ήδη αποκτήσει κάποια εμπειρία, την οποία θα μπορούσε να μεταβιβάσει στην επόμενη γενιά, παραιτείται και αποκτά άλλη εργασία βάσει της ειδικότητάς του, η οποία όμως δεν συνδέεται με την αμυντική θεματολογία.

Παρ’ όλ’ αυτά άτομα, που λαμβάνουν υψηλούς μισθούς στην άμυνα υπάρχουν. Πρώτα απ’ όλα είναι οι διαχειριστές και οι οικονομολόγοι. Υπάρχει και μια άλλη, μικρότερη όμως, ομάδα ειδικών, οι οποίοι λαμβάνουν υψηλές αμοιβές: οι ειδικευμένοι συγκολλητές, χειριστές μηχανών, τορνευτές και άλλοι εκπρόσωποι της ελίτ των «μπλε κολάρων» μπορούν να λαμβάνουν ως και 3.000 δολάρια ή περισσότερο.

Οι λόγοι αυτής της «διάκρισης» για τους μηχανικούς σε σύγκριση με τους εργάτες και τα διοικητικά στελέχη είναι προφανείς. Η έλλειψη ειδικευμένων εργατών θα οδηγήσει στο γεγονός ότι δεν θα υπάρχει τίποτε να πουλήσουν, ενώ οι μη εξειδικευμένοι δικηγόροι και λογιστές είναι επικίνδυνοι. Αυτοί είναι κίνδυνοι υπαρκτοί και ανταπόκριση σε αυτούς πρέπει να υπάρχει άμεση, πράγμα που κάνουν οι επικεφαλής των επιχειρήσεων.

Η έλλειψη συνέχειας των γενεών των μηχανικών και των σχεδιαστών, δεν απειλεί με άμεσες ζημιές, στο βαθμό που εργάζονται οι «παλιοί», οι «νέοι» όλο και κάτι καταφέρνουν να κάνουν υπό την καθοδήγησή τους. Όμως ο αμυντικός τομέας ήδη αντιμετωπίζει μια κατάσταση όπου η ανάπτυξη νέας τεχνολογίας είναι ανεπίτρεπτο να καθυστερεί λόγω της έλλειψης σχεδιαστών. Δεν υπάρχουν εκείνοι, οι οποίοι είναι ικανοί να οραματιστούν τα όπλα, με τα οποία θα γίνονται οι πόλεμοι τα επόμενα 10-20-50 χρόνια, να υλοποιήσουν τις ιδέες αυτές με τη μορφή σχεδίου  και να δώσουν εργασία και στους τεχνίτες στις μηχανές και στα διευθυντικά στελέχη πίσω από τα γραφεία τους.