Η δημιουργία ενός ενιαίου συστήματος C-500U για την αεράμυνα της χώρας, τα τμήματα αντιαεροπορικής άμυνας των δυνάμεων πεζικού και των πλοίων του πολεμικού Στόλου άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Το C-500U προοριζόταν κυρίως για την καταστροφή αεροσκαφών.

Στα τέλη της δεκαετίας του '60 αποφασίστηκε να αναπτυχθεί ένα ενιαίο αντιαεροπορικό και αντιπυραυλικό σύστημα με τον κωδικό S-300. Η έκδοση για τις μονάδες πεζικού, που είχε «ακονιστεί» πρωτίστως για τη μάχη με τους βαλλιστικούς πυραύλους πήρε το όνομα S-300B, η εκδοχή για τις μονάδες αεράμυνας, που προοριζόταν για την καταστροφή πυραύλων τύπου cruise και αεροσκάφη το όνομα S-300P. Με βάση την τελευταία δημιουργήθηκε η ναυτική S-300F, όμως δεν επιτεύχθηκε να υλοποιηθεί η ενοποίηση. Μεταξύ του S-300P και S-300B ήταν λιγότερο από το 50% ως προς τις συσκευές ραντάρ, που διέθεταν, ενώ σε μια σειρά άλλα βασικά συστήματα απουσίαζε παντελώς.

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης σταμάτησε πολλές υποσχόμενες επεξεργασίες, αλλά η τελειοποίηση του συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας δεν σταμάτησε. Οι «τριακοσάρες» των πρώτων σειρών, οι συρόμενοι S-300PT, στα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1990 αποσύρθηκαν από τους εξοπλισμούς. Τα αυτοκινούμενα συστήματα S-300PS, η ανάπτυξη των οποίων άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1980, σε μεγάλο βαθμό εκσυγχρονίστηκαν και πήραν την ονομασία S-300PM. Η εξαγώγιμη έκδοση του S-300PMU κέρδισε ευρεία φήμη σε όλον τον κόσμο.

Το «αντιπυραυλικό» σύστημα S-300V την ίδια στιγμή παρέμεινε στη σκιά, ωστόσο  τα συστήματα, που ήδη είναι διαθέσιμα στις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας εκσυγχρονίστηκαν.

Παράλληλα συνεχίστηκε η εργασία για μια νέα γενιά συστήματα αντιαεροπορικής / αντιπυραυλικής άμυνας, η οποία οδήγησε στη δημιουργία των S-400 και την επανέναρξη των εργασιών για ένα ενιαίο σύστημα S-500 σε ένα νέο πλέον τεχνικό επίπεδο.

Τυπικά οι S-400 άρχισαν να παράγονται σε σειριακή παραγωγή το 2006. Το 2007 η πρώτη τους συστοιχία τέθηκε σε μάχιμη επιφυλακή, όμως οι ρυθμοί της παραγωγής αποδείχθηκαν χαμηλότεροι από τους αναμενόμενους.

Εκφράζεται η ελπίδα ότι ο ρυθμός παραγωγής του νέου συστήματος θα αυξηθεί, αφότου κατασκευαστούν εργοστάσια στο Κίρο και το Νίζνι Νόβγκοροντ. Κατά το σχέδιο η πρώτη παραγωγή των νέων επιχειρήσεων θα ξεκινήσει το 2015. Το εργοστάσιο στο Κίροφ θα παράγει αντιαεροπορικούς πυραύλους, στο Nίζνι Νόβγκοροντ εκτοξευτές, ραντάρ και συστήματα διεύθυνσης.