Το Λονδίνο σκοπεύει να υπερασπιστεί αυτή τη θέση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η βρετανική κυβέρνηση τονίζει ότι ο εμφανής σταυρός δεν αποτελεί υποχρεωτική απαίτηση για τους πιστούς χριστιανούς. Κατά συνέπεια η απαγόρευση αυτή είναι θέμα επιχειρηματικής ηθικής και ενδυματολογικού κώδικα και όχι διάκριση με βάση τη θρησκεία.

Ούτε σε ένα χριστιανικό δόγμα δεν υπάρχει υποχρεωτικός κανόνας, που να απαιτεί να φοράς σταυρό, σημειώνει ο ιερέας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Μαξίμ Όμπουχοφ:

«Πρόκειται για παράδοση, η οποία δεν έχει δεσμευτική ισχύ. Αυτό σημαίνει ότι ένα άτομο, όντας Χριστιανός, μπορεί και να μην φορά σταυρό. Παρ’  όλ’  αυτά, η παράδοση να φοράς σταυρό είναι πολύ γερή. Και αυτό που συνέβη στην Αγγλία αποτελεί μέρος μιας γενικής τάσης. Στη Βρετανία και τον αγγλοσαξονικό κόσμο συνολικά ο αντιχριστιανισμός έρχεται απλώς στη μόδα».

Μάλιστα αυτό αφορά όχι μόνο κάποιες εξωτερικές συμπεριφορές, αλλά και απόψεις, τρόπο ζωής, ζητήματα διαπαιδαγώγησης. Για παράδειγμα, σε ένα ζευγάρι Βρετανών πιστών Χριστιανών πέρυσι αρνήθηκαν το δικαίωμα να υιοθετήσουν ένα παιδί, επειδή στα παιδιά, που είχε ήδη η οικογένεια, εμφύσησαν την άποψη ότι είναι απαράδεκτες οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Δεδομένου ότι στην Αγγλικανική Εκκλησία ένας ομοφυλόφιλος όχι μόνο μπορεί να παντρευτεί, αλλά μπορεί και να γίνει ιερέας, οι παραδοσιακές χριστιανικές απόψεις για τη σοδομία αποκλίνουν από τις επίσημα αποδεκτές στο κράτος.

Πάντως πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι αυτές οι προσπάθειες να παραμεριστούν από τη σύγχρονη ζωή οι εκδηλώσεις της θρησκευτικότητας εγκυμονούν την εμφάνιση άλλων, όχι λιγότερο θρησκευτικών, αλλά πολύ πιο εξτρεμιστικών φαινομένων στην κοινωνία.

 

Νατάλια Κοβαλένκο