Ο Αμπντέλ Ραχίμ αλ-Kιμπ ζητά βοήθεια, όπως το έθεσε ο ίδιος, από τη «σιωπηλή πλειοψηφία» του πληθυσμού, ώστε να βοηθήσει να αντικρουστεί το χάος. Τα λόγια του απευθύνονται σε όλους, όσοι χρειάζονται τη σταθερότητα, θεωρεί ο επικεφαλής επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Γελένα Μελκουνιάν:

«Η κυβέρνηση δεν ελέγχει όλες τους ένοπλους σχηματισμούς στη Λιβύη. Υπάρχει στη χώρα πολύ μεγάλος αριθμός μη καταγεγραμμένου οπλισμού και κανείς δεν θέλει να τον επιστρέψει. Αυτό συνεπάγεται το χάος και την αναρχία. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα».

Ωστόσο, δεν συμφωνούν όλοι με αυτήν την ερμηνεία των γεγονότων. Η ομιλία του Λίβυου πολιτικού πρέπει να θεωρηθεί μάλλον περισσότερο ως απόηχος των συγκρούσεων μεταξύ των φατριών, είναι βέβαιος ότι ο υποδιευθυντής του Ινστιτούτου Αφρικής της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Ντμίτρι Μπονταρένκο:

«Όσοι ήρθαν στην εξουσία, δεν αποδείχθηκαν ακόμη άνθρωποι αφοσιωμένοι στα ιδανικά της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Γι’ αυτό και η εσωτερική πάλη ανάμεσα στους νικητές είναι αναπόφευκτη. Αντιπροσωπεύουν διαφορετικές δυνάμεις, για να μην αναφέρουμε και τις προσωπικές φιλοδοξίες των ηγετών. Οι ένοπλες «ταξιαρχίες» επίσης διεκδικούν το δικό τους μερίδιο εξουσίας. Από την άποψη της επαναστατικής λογικής οι εκκλήσεις για την καταπολέμησή τους είναι φυσιολογικές. Για τη νίκη επί του Καντάφι εκπλήρωσαν την αποστολή τους και τώρα γίνονται επικίνδυνοι για τις άλλες πολιτικές δυνάμεις».

Ο Λίβυος πρωθυπουργός στην ομιλία του εξέφρασε επίσης την αντίθεσή του στην ομοσπονδιακή αρχή οικοδόμησης του κράτους. Πίσω από τις δηλώσεις αντιπάθειας στον φεντεραλισμό διακρίνεται η επιδίωξη να βρεθεί ένα μοντέλο, με το οποίο οι διάφορες περιοχές της χώρας θα ήταν ικανοποιημένες με τη θέση τους και θα είχαν περισσότερες δυνατότητες να διαχειρίζονται τους πόρους τους. Για παράδειγμα ο Καντάφι λίγο νοιαζόταν για τις ανατολικές περιοχές και η Κυρηναϊκή ζούσε σε άθλια φτώχεια, αν και εκεί παράγεται σχεδόν το σύνολο του λιβυκού πετρελαίου.

Όσον αφορά τις τάσεις αυτονομίας στις περιφέρειες, όπως και οι ένοπλες «ταξιαρχίες», όχι μόνο αποδυναμώνουν τις κεντρικές Αρχές, αλλά και καθιστούν τη Λιβύη λιγότερο ελκυστική για τις ξένες επενδύσεις. Σε αυτήν την κατάσταση, εν μέσω τους χάους που επικρατεί, είναι αδύνατο και να αναπτύξεις οποιαδήποτε πολιτική διαδικασία και να ασχοληθείς με την οικονομία ή με τις ανάγκες του πληθυσμού.

Μπορίς Πάβλισεφ, Γκ. Σαμπάνοφ