Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download


Σύμφωνα με πηγές του βρετανικού πρακτορείου Reuters στην Ουάσιγκτον, ο Πρόεδρος Ομπάμα «θα πιέσει τους ευρωπαίους αξιωματούχους» με επικεφαλής τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της ΕΕ Χέρμαν βαν Ρομπουί, προκειμένου «να πετύχουν οριστική διευθέτηση της κρίσης γύρω από το κυρίαρχο χρέος τους». Η αιτία είναι απλούστατη – η κρίση χρέους καθίσταται ο βασικός πονοκέφαλος για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ το 2012», -  μεταδίδει το Reuters.

Γιατί ανησυχεί τόσο πολύ την κυβέρνηση Ομπάμα η κατάσταση στην ευρωζώνη; Ο λόγος είναι ότι αυτή συμβάλλει στην ενίσχυση του αμερικανικού δολαρίου, στερώντας από το Ομοσπονδιακό Αποθεματικό Ταμείο των ΗΠΑ τη δυνατότητα να παίζει στη χρηματαγορά επωφελούμενο της αδυναμίας της ισοτιμίας του. Εφόσον το δυνατό δολάριο κάθε άλλο παρά είναι αγαθό για την αμερικανική οικονομία. Δεν είναι τυχαίο το ότι παράλληλα η Ουάσιγκτον πιέζει και την Κίνα, που είναι ο κύριος κάτοχος των αμερικανικών χρεογράφων, με την απαίτηση να αλλάξει την ισοτιμία του γιουάν προς την κατεύθυνση που συμφέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θεωρητικά η Κίνα και η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούν να προκαλέσουν κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας. Δεν είναι εκπληκτικό το ότι ο Ομπάμα δεν θέλει να κάνει τους εκλογείς του ομήρους των ύπουλων Ευρωπαίων και Κινέζων. Ακριβώς απ΄αυτό και όχι από τη μέριμνα για τα πορτοφόλια των Ελλήνων, των Ιταλών, των Ισπανών και των άλλων Ευρωπαίων φορολογούμενων υπαγορεύεται η έγνοια για την ευρωζώνη, που ξέσπασε ανάμεσα στους Αμερικανούς

Εξάλλου και η ίδια η χρηματοοικονομική κρίση ήρθε στην Ευρώπη ακριβώς από τις ΗΠΑ, υπενθύμισε στους ακροατές της "Φωνής της Ρωσίας" η εμπειρογνώμονας στον τομέα της συγκριτικής πολιτολογίας του Ινστιτούτου ΜΓΚΙΜΟ του ΥΠΕΞ της Ρωσίας Ελένα Πονομαριόβα:

- Στην έννοια ξεπέρασμα της κρίσης όντως περιλαμβάνεται και η διευθέτηση καταστάσεων, που δημιουργήθηκαν σε διάφορες χώρες. Επι πλέον, ακριβώς οι μόνιμα δημιουργούμενες εστίες τελικά οδηγούν σε νέα αύξηση της γενικής αστάθειας. Και η ίδια η κρίση στις γραμμές της ΕΕ σε σημαντικό βαθμό οφείλεται στην προσπάθεια των Βρυξελλών να υλοποιήσουν υπερβολικά φιλόδοξα και δαπανηρά γεωπολιτικά προγράμματα στα Βαλκάνια, στο μετασοβιετικό χώρο, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Όμως αυτά τα προγράμματα τα είχαν «εισηγηθεί» πιεστικά στους Ευρωπαίους από την Αμερική.

Όπως δείχνει η πράξη, οι Ηνωμένες Πολιτείες βλέπουν στην Ευρώπη, κυρίως, μέσο ικανοποίησης των γεωπολιτικών τους φιλοδοξιών και μέθοδο επίλυσης των προβλημάτων τους.