Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download


Και αυτό συνέβηκε χάρη στην παγκόσμια αναθέρμανση. Η ιδιότυπη μηχανή του χρόνου, όπως λένε οι ειδικοί, μας επιτρέπει να κοιτάξουμε στο μακρινό παρελθόν και ανοίγει συναρπαστικές προοπτικές για το μέλλον.

Η ανακάλυψη έγινε από επιστήμονες των Ουραλίων στο νησί Μπολσόι Λιαχόφσκι, που ανήκει στην ομάδα των νησιών του Νοβοσιμπίρσκ στην Αρκτική θάλασσα Λάπτεβιχ. Την ονομασία του το νησί την πήρε τον 18ο αιώνα από το επώνυμο του εμπόρου Λιαχόφσκι, ο οποίος έβρισκε σ΄αυτές τις περιοχές χαυλιόδοντες των μαμούθ. Όμως πως στις συνθήκες της αιώνιας παγωνιάς εκεί μπορούσαν να ζουν αυτά τα ζώα, τι έτρωγαν, για τους επιστήμονες αποτελούσε αίνιγμα. Αυτό το αίνιγμα μπόρεσε να το λύσει ο δόκτορας των γεωγραφικών επιστημών του Ρωσικού Ινστιτούτου Στέπας Σεργκέι Λεβίκιν. Κατά τη διάρκεια πρόσφατης αποστολής ο επιστήμονας ανακάλυψε τοποθεσίες, καλυμμένες από χόρτα της στέπας. Δημιουργήθηκε η εικασία ότι περίπου πριν 10 χιλ. χρόνια, μεταξύ του Ταϊμίρ και της Αλάσκας υπήρχε τεράστιο «παράθυρο στέπας» - στέπα πάνω στον πάγο, μας είπε ο Σεργκέι Λεβίκιν:

  - Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στην περίοδο των παγετώνων εκεί τίποτα δεν έπρεπε να υπάρχει, έπρεπε να ήταν έρημος. Όμως υπήρχε τέτοια στέπα. Γιατί; Διότι εκεί ο Ήλιος δεν δύει, φωτίζει ολόκληρο το 24-ωρο, χωρίς υγρασία και σύννεφα. Η θερμοκρασία ανέβαινε στους 25-30 βαθμούς Κελσίου. Η δε αιώνια παγωνιά ύγραινε λίγο το κάτω στρώμα του εδάφους. Γι΄αυτό τα χόρτα είχαν και ήλιο, και υγρασία, και θερμότητα και παρείχαν τη δυνατότητα στα μεγάλα ζώα να ζήσουν.

Μετά το κλίμα άλλαξε. Ακόμα και το καλοκαίρι έκανε κρύο και έβρεχε. Τα μαμούθ και τα μεγάλα κερασφόρα ζώα εξαφανίστηκαν. Εξαφανίστηκαν και τα λιβάδια και στη θέση τους εμφανίστηκαν τα χαρακτηριστικά για την τούνδρα βρύα. Λοιπόν σήμερα, μετά την πάροδο χιλιετιών, οι αρχαίοι σπόροι ξαφνικά φύτρωσαν και πάλι.

Όπως είπε ο επιστήμονας, μπορεί να τεθεί το πρόβλημα της αναγέννησης της καλλιέργειας των βόρειων λιβαδιών και της αναπαραγωγής σ΄ αυτές τις ακατοίκητες περιοχές μεγάλων οπληφόρων ζώων. Και θα είναι ο βορειότερος στον κόσμο πληθυσμός ταράνδου, προβατοειδούς βοδιού και βίσονα.

Επίσης στην τούνδρα των αρκτικών νησιών μπορεί κανείς να παρακολουθήσει ό,τι συνέβαινε στον πλανήτη μας πριν χιλιάδες χρόνια. Τότε, μετά το παγκόσμιο πάγωμα το λιωμένο σαθρό ορεινό πέτρωμα, το οποίο σχημάτιζε χώμα, έγινε η βάση της διαμόρφωσης του μαυροχώματος στην ευρασιατική ήπειρο. Σήμερα στα βόρεια εδάφη της Ρωσίας αυτό το στρώμα χώματος βγαίνει στην επιστροφή και σκεπάζεται από χόρτα. Οι επιστήμονες έχουν τη δυνατότητα, ας πούμε, να καθίσουν στη μηχανή του χρόνου, σημειώνει ο Σεργκέι Λεβίκιν, και «να δουν πως διαμορφώνονταν οι σύγχρονες τοποθεσίες της στέπας της Ευρασίας στα μαυροχώματα».