Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download


Γιατί δεν βρήκε υποδαύλιση διεθνικής έριδας στη δραστηριότητα του Ολλανδού πολιτικού. Και έκρινε «αποδεκτή» τη σύγκριση του Κορανιού με το χιτλερικό «Μάιν καμπφ» («Ο αγώνας μου»).

Στο μεταξύ σχετικές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ένα τρίτο έως τους μισούς ευρωπαίους δεν είναι ικανοποιημένοι από καταπιεστική παρουσία των αλλοδαπών. Η πλειονότητα είναι πεπεισμένη ότι τα κυβερνόντα κόμματα δεν τα νοιάζει γι΄αυτό το πρόβλημα. Το αίσθημα αδιεξόδου αναγκάζει τους πολίτες να στρέφουν τα βλέμματά τους προς τη δεξιά αντιπολίτευση. Σε 15 εθνικά Κοινοβούλια της Ευρώπης σήμερα συνεδριάζουν δεξιοί δημοκόποι και ριζοσπάστες – από Σκανδιναβία ως την Ιταλία και τη Γαλλία. Στο παράδειγμα του ολλανδικού Κόμματος Ελευθερίας μπορούμε να δούμε ότι τα προεκλογικά τους συνθήματα αποτελούν βάλσαμο για τις ψυχές των εκλογέων. Η Βουλγαρία και η Ρουμανία να εκδιωχθούν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Τουρκία να μην επιτραπεί ούτε καν να πλησιάσει και τα δισεκατομμύρια στον προϋπολογισμό της ΕΕ να επιστραφούν πίσω χωρίς καθυστέρηση. Παρόμοια συνθήματα μπορεί να ανακαλύψει κανείς και ανάμεσα στους λαϊκιστές σε άλλες χώρες - στη Φινλανδία, τη Δανία, τη Σουηδία και την Αγγλία. Η ιδέα της διεθνικής αρμονίας, του εμπλουτισμού του ευρωπαϊκού πολιτισμού με τη βοήθεια των μεταναστών κατάρρευσε, μη αντέχοντας τη σύγκρουση με την πραγματικότητα της ζωής, θεωρεί ο εμπειρογνώμονας του Ρωσικού Ινστιτούτου Ευρώπης Βλαντισλάφ Μπελόφ:

-  Παρά τη θέληση είναι αδύνατη αφομοίωση. Η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία αποτελούν παραδείγματα της απερίσκεπτης μεταναστευτικής πολιτικής. Σημαντικό μέρος των μεταναστών δεν είναι διατεθειμένο να αποδεχτεί τους κανόνες και κανονισμούς, που έχουν υιοθετηθεί στα εδάφη, στα οποία επιδιώκουν να εγκατασταθούν χάριν της εξασφάλισης βοηθημάτων και επιδοτήσεων, χωρίς να προσφέρουν ούτε σεντ στον κοινωνικό μηχανισμό, τα αγαθά του οποίου απολαύουν. Ακριβώς σ΄αυτό το θέμα το καθήκον του κράτους είναι να εφαρμόζει πολιτική ρυθμιζόμενης μετανάστευσης. Σχετικό παράδειγμα αποτελεί ο Καναδάς, στον οποίο πραγματοποιείται αρκετά σκληρή επιλογή των μελλοντικών πολιτών της χώρας.

Δεν είναι εύκολο πράγμα η οικοδόμηση μεταναστευτικής πολιτικής, η οποία θα συνεκτιμούσε τα συμφέροντα καί των ευρωπαίων, καί των μεταναστών. Όμως αν δεν αναζητηθεί λύση, η αρρώστια μπορεί να γίνει απελπιστικά αθεράπευτη.