Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download


Η αίτηση της Κροατίας εξεταζόταν στην ΕΕ από τα τέλη της δεκαετίας του ΄90, ωστόσο δεν βιάζονταν να ανάψουν το «πράσινο φως» για το Ζάγκρεμπ. Το ζήτημα είναι ότι παρόλη την εξωτερική θετική όψη και σοβαρότητα, καθώς και τη ξεκάθαρα φιλοευρωπαϊκή γραμμή, στην Κροατία σαν μέσα σε μιά σταγόνα νερού αντικαθρεπτίζονται όλες οι αντιθέσεις της περιοχής των Βαλκανίων. Ας αναφέρουμε την εκκρεμότητα του προβλήματος δεκάδων χιλιάδων Σέρβων προσφύγων, που έχασαν τα σπίτια τους μετά τη συντριβή του κροατικού στρατού της Σερβικής Περιοχής (Κράινα) το 1995. Ένας από τους μετέχοντες σ΄εκείνη την επιχείρηση ο στρατηγός Άντε Γκοτόβινα φέτος τον Απρίλιο είχε καταδικαστεί από το δικαστήριο της Χάγης σε 24 χρόνια φυλάκιση και αυτό το γεγονός έχει προκαλέσει στην Κροατία σφοδρή έξαρση των εθνικιστικών διαθέσεων, που σόκαρε την ΕΕ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αναγκαστεί να πάρει υπόψη και το άλλο πρόβλημα της Κροατίας – τη διαφθορά. Αυτό το κακό μαστίζει όλα τα Βαλκάνια, όμως ακριβώς στην Κροατία το 2009 ο πρωθυπουργός Ίβο Σανάντερ είχε αναγκαστεί να υποβάλει την παραίτησή του κάτω από το βάρος των κατηγοριών για διαφθορά και το 2010 συνελήφθηκε στο Σάλτζμπουργκ με ένταλμα της Ιντερπόλ. Είναι αξιοσημείωτο το ότι ο Σανάντερ θεωρούταν στη χώρα ένας από τους πιό φανατικούς υπερασπιστές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η πραγματοποιημένη στην περίοδο του πολέμου στην Κροατία ιδιωτικοποίηση «ήταν λανθασμένη και εγκληματική» - υποστηρίζει ο πρώην Πρόεδρος της χώρας Στίπε Μέσιτς. «Ως αποτέλεσμα, - είπε, όλη η βιομηχανία μας καταστράφηκε και η Κροατία ως σήμερα υποφέρει απ΄αυτό».

Γι΄αυτό υπάρχει ο κίνδυνος να επωμιστούν οι ευρωπαίοι τα κοινωνικο-οικονομικά βάσανα άλλης μιάς χώρας! Εφόσον στα τέλη του 2010 το εξωτερικό χρέος της Κροατίας έφτασε στα 60 δισεκ. δολάρια και η ανεργία ξεπέρασε το 13%. Τέτοια κατάσταση δεν αποτελεί μόνο απειλή για τους φορολογούμενους των χωρών-μελών της ΕΕ, αλλά και εύφορο έδαφος για τις εθνικιστικές και εξτρεμιστικές διαθέσεις, για νέες ροές προσφύγων και περαιτέρω όργιο του εγκλήματος. Για την ΕΕ, η οποία ακόμα προσπαθεί να «χωνέψει» την ένταξη στις γραμμές της στην περίοδο από το 2004 ως το 2007 δέκα κρατών της Ανατολικής Ευρώπης, αυτό είναι άκρως ανεπιθύμητο. Εφόσον η δημοτικότητα των εθνικιστικών κομμάτων στη Δυτική Ευρώπη ήδη βρίσκεται σε άνοδο…