Περίπου 750 χιλ. Λίβυοι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, προσπαθώντας να σωθούν από τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς και πυραυλικά κτυπήματα και τις αδελφοκτόνες μάχες. Δεκάδες χιλιάδες έχουν συσσωρευτεί στα σύνορα με την Τυνησία, την Αίγυπτο και το Νίγηρα. Πάνω από χίλια άτομα, συμπεριλαμβανομένων και νεογέννητων, αναπαύονται στο βυθό της θάλασσας.

Όμως οι νατοϊκοί εξακολουθούν να ενεργούν με τέτοιο τρόπο, λες και τους έχουν δώσει όχι ψήφισμα του ΣΑ του ΟΗΕ για την προστασία του πολιτικού πληθυσμού, αλλά άδεια εξόντωσης του Καντάφι. Και – της πρωτεύουσας. Ήδη έγιναν ερείπια τα κτήρια της έδρας της ΟΥΝΕΣΚΟ, της λιβυκής οργάνωσης προστασίας της μητρότητας και του παιδιού, της κλινικής αρρώστων με εγκαύματα. Όμως σ΄ αυτά πρέπει να προστεθούν εκατοντάδες κατοικίες ειρηνικών Λιβύων. Την απουσία νομικών και άλλων βάσιμων λόγων η συμμαχία την αντισταθμίζει με τη δύναμη. Και, όπως στη Γιουγκοσλαβία το 1999, τα ισοπεδώνει όλα ανεξαίρετα με τη γη. Όμως όλων, συμπεριλαμβανομένης και της αιματοχυσίας, μιά μέρα έρχεται το τέλος τους. Ακολουθεί η άποψη το Ρώσο στρατιωτικού αναλυτή Λεονίντ Ιβασόφ:

- Η Δύση έπεσε σε παγίδα και σήμερα δεν ξέρει, πως να απεμπλακεί. Νόμιζαν ότι με τους βομβαρδισμούς, την πρόκληση ανταρσίας θα αναγκάσουν τον Καντάφι να παραιτηθεί ή  ότι θα τον εξοντώσουν με πυραυλικό κτύπημα. Δεν τα καταφέρνουν. Ο Καντάφι στέκεται απτόητος, η συντριπτική πλειονότητα του λαού τον υποστηρίζει και τίποτα δεν μπορούν να κάνουν μ΄ αυτόν. Όμως ούτε να υποχωρήσουν δεν μπορούν. Αυτό θα σήμαινε να παραδεχτούν για πρώτη φορά την ήττα τους από ένα μικρό κράτος. Κοντά στη Λιβύη διατηρούν μερικές χιλιάδες πεζοναύτες, όμως προφανώς θέλουν να πάνε πρώτοι οι ευρωπαίοι. Όμως ούτε οι ευρωπαίοι δεν επιθυμούν διακαώς. Γι΄αυτό η λύση μπορεί να είναι η ακόλουθη: ή να παραδεχτούν την ήττα τους και να αφήσουν τον Καντάφι ήσυχο – και να ξευτελιστούν. Ή να συνεχίσουν μέχρι το τέλος. Νομίζω ότι οι δυτικές δομές θα πάρουν όλα τα μέτρα για την εξόντωση του Καντάφι. Ή θα υιοθετηθεί απόφαση για την έναρξη μεγάλου πολέμου εναντίον της λιβυκής ηγεσίας.

Καί το ένα, καί το άλλο σενάριο μοιάζουν περισσότερο με επιλογή μεταξύ της πανούκλας και της χολέρας. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης, για να φανταστεί τα νέα θύματα του πολέμου. Τους ευρωπαίους πολιτικούς σ΄αυτό το θέμα τους ανησυχεί κυρίως η ανθρωπιστική πτυχή. Ή κατ΄ ακρίβειαν – σε πόσους ακόμα πρόσφυγες θα αναγκαστούν να παραχωρήσουν στέγη και τροφή. Ο υπουργός Εσωτερικών της Ιταλίας Μαρόνι ήδη έκανε κάποιους υπολογισμούς. Μόνο στη χώρα του, - δήλωσε, «τις προσεχείς μέρες ή βδομάδες» θα έρθουν απροσδόκητα 50 χιλιάδες εθελοντές εξόριστοι. Αλλά, μπορεί, και πολύ περισσότεροι.