Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download


Ακολουθεί η άποψη του Διευθυντή του Ρωσικού Ινστιτούτου Χρηματαγορών Γιάκοφ Μίρκιν:

- Βέβαια, δεν υπάρχει καμιά εγγύηση ότι δεν θα επαναληφθεί η ιστορία με το Σύμφωνο Σταθερότητας και τις απειλές του για καταβολή προστίμων, τα οποία στην πράξη ουδέποτε και σε κανένα δεν έχουν επιβληθεί. Ο ίδιος ο μηχανισμός σταθεροποίησης μπορεί να δημιουργεί στις κυβερνήσεις των λιγότερο αναπτυγμένων χωρών της ευρωζώνης την πεποίθηση ότι έτσι κι αλλιώς θα τις σώσουν. Και έτσι εξασθενίζει τις απαιτήσεις για δημοσιονομική πειθαρχία, τις απαιτήσεις προς την οικονομική και χρηματοπιστωτική πολιτική, που ενθαρρύνει τη σταθερότητα και την οικονομική ανάπτυξη. Τα κράτη, που επιδοτούν, θα φωνάζουν ότι τα εκμεταλλεύονται. Και εκείνοι που παίρνουν τα χρήματα, θα προσπαθούν να επωφελούνται των πλεονεκτημάτων τους και από καιρό σε καιρό θα πέφτουν σε ρίσκα, σε κρίση και ούτω καθεξής. Αν στην προοπτική φαίνεται μακρόχρονη περίοδος οικονομικής ανάπτυξης, με μεγάλο βαθμό πιθανότητας θα δούμε, πως η ανάπτυξη θα βοηθήσει αυτές τις οικονομίες και ένα μέρος των χρεών θα καεί στο φούρνο.

Τα υιοθετημένα μέτρα ριζικών μειώσεων αφορούν βασικά τον κοινωνικό τομέα – τις συντάξεις, τα επιδόματα και τους μισθούς. Οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού, βέβαια, θα μειωθούν. Όμως παράλληλα θα μειωθεί και η αγοραστική ικανότητα του λαού, θα μειωθούν οι φορολογικές εισπράξεις στο δημόσιο ταμείο και θα πέσει η επιχειρηματική δραστηριότητα. Οι ευρωπαίοι άραγε δεν θα επαναλάβουν τα ίδια παλιά λάθη; Στο θέμα αναφέρεται ο εμπειρογνώμονας της Χρηματιστικής Ακαδημίας προφέσορας Μπορίς Ρουμπτσόφ:

- Η άποψή μου είναι ότι άλλες επιλογές απλώς δεν υπάρχουν. Βέβαια, πρέπει να σφιχτούν οι ζώνες, μεταξύ άλλων και του λαού. Γιατί το κοινωνικό σύστημα στις νότιες χώρες είναι αναπτυγμένο με τέτοιο τρόπο που δεν συνάδει με τους πόρους. Άλλη υπόθεση είναι, αν αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί. Υπάρχει η αντίσταση από μέρους των συνδικάτων, του λαού… πρέπει να υπάρχει στοιχείο εθνικής συναίνεσης. Αυτό – στο παράδειγμα της Ελλάδας – δεν το βλέπουμε.

Κάθε άλλο παρά όλες οι θέσεις του νέου Συμφώνου συναντούν επιδοκιμασία ανάμεσα στους εταίρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως μεταδίδει το Reuters, ήδη έχει σχηματιστεί συνασπισμός διαφωνούντων από έξι ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, που απαιτούν μείωση του μεριδίου των εισφορών τους στο ταμείο του μηχανισμού κρίσης. Και πρόκειται για πολύ μεγάλα ποσά – της τάξης των πέντε και πάνω δισεκ. ευρώ, π.χ., από τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία.

Και κάτι άλλο. Οι δημιουργοί του «Συμφώνου στήριξης του ευρώ» δεν έλαβαν υπόψη ότι τα χρέη των κρατών δεν διαμορφώνονται μόνο από τα ελλείματα των προϋπολογισμών. Στην κρίση του χρηματιστικού συστήματος συμβάλλει σημαντικά ο ιδιωτικός τομέας, ο οποίος στην περίοδο της οικονομικής έξαρσης μαζεύει δάνεια, τα οποία στην περίοδο της κρίσης τραβούν τις ιδιωτικές επιχειρήσεις στον πυθμένα. Και τότε το κράτος τους ρίχνει σωσίβιο, παρόλο που το ίδιο έχει βρεθεί σε χρεωστική μέγγενη. Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί η Ιρλανδία. Όμως η συμμετοχή των εμπορικών δομών στο ξεπέρασμα της κρίσης χρέους δεν προβλέπεται. Να πληρώσει τη νύφη παραδοσιακά αναγκάζεται ο λαός.