Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download


Είναι συμπτωματικό το ότι κανείς στον κόσμο στη διάρκεια των περασμένων δεκαετιών δεν κρατούσε απόσταση από το καθεστώς Καντάφι. Το λιβυκό πετρέλαιο και η πώληση εξοπλισμών στον Καντάφι υπερίσχυαν κάθε ηθικο-πολιτικής λογικής. Σύμφωνα με τα δεδομένα της αυστριακής εφημερίδας «Standard», μόνο το 2009 στην ΕΕ είχαν εκδοθεί για τη Λιβύη άδειες εξαγωγής συνολικού ποσού 344 εκατ. ευρώ. Καραβάνια με όπλα και στρατιωτικό τεχνικό εξοπλισμό, που χρησιμοποιούνται σήμερα από τον «ηγέτη» της Τζαμαχιρίας για την εξόντωση του ιδίου του λαού του, κινούνταν από την Ιταλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Μ. Βρετανία. Σήμερα η «τρόικα» των τελευταίων είναι φλογεροί υποστηριχτές της επιβολής κυρώσεων εναντίον του Καντάφι. Και ο Αντικαγκελάριος της Γερμανίας Βέστερβελε προωθεί τη δημιουργία συμφώνου, ο στόχος του οποίου είναι να συμβάλει στην οικονομική άνοδο της περιοχής. Τη σχετική δήλωση έκανε ο Γερμανός αξιωματούχος την έκανε στην εφημερίδα «Financial Times Deutschland».

Το μόνο που δεν είναι κατανοητό, για ποιό λόγο να δημιουργείται νέα γραφειοκρατική δομή; Εφόσον το 2008 είχε ιδρυθεί η Μεσογειακή Ένωση με παρόμοια καθήκοντα και στόχους, οι οποίοι σήμερα, όπως με τη λαδόκολλα, αντιγράφονται από τον κύριο Βέστερβελε. Η εν λόγω Ένωση μέσα στα τρία χρόνια που πέρασαν, ουσιαστικά τίποτα δεν έκανε. Γιά να δούμε, δεν θα εμφανιστεί νέο νεκρό σχέδιο;

Ακολουθεί η άποψη του διπλωμάτη και ιστορικού Βαλεντίν Φάλιν:

 «Κατά την ίδρυση της Μεσογειακής Ένωσης είχε παίξει το ρόλο του το εγωιστικό στοιχείο, πιστεύει ο εμπειρογνώμονας. Δηλαδή, η επιδίωξη των νότιων χωρών να εξασφαλίσουν αποκλειστικά δικαιώματα σε σύγκριση ακόμα και με τους βόρειους εταίρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί χωρίς τα κεφάλαια, που μπορούν να επενδύσουν οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Νορβηγοί και ούτω καθεξής, το σχέδιο στέκεται και έστεκε πάνω σε αδύνατα πόδια. Δεν επιλύνει τα κύρια προβλήματα, και συγκεκριμένα, της ανεργίας. Η πλειονότητα των διαμαρτυρόμενων είναι νεολαίοι, σημαντικό μέρος των οποίων, έχοντας ανώτατη ή ειδική μόρφωση, στη διάρκεια πολλών χρόνων δεν μπορούν να βρουν κατάλληλη δουλειά. Τέτοια προγράμματα είναι ρητορικά και είναι απίθανο ότι μπορούν να καθησυχάσουν κάποιον άνθρωπο. Όταν το ένα τρίτο του πληθυσμού είναι βυθισμένο στη φτώχεια και την αθλιότητα και σε ορισμένες χώρες - το 60%, όταν η ανεργία φτάνει στο 40%, πρόκειται για τον ίδιο τύπο προβλημάτων, τα οποία με κανένα τρόπο δεν μπορούμε να επιλύσουμε εμείς στο Β. Καύκασο».