Έτσι θεωρούσε ειλικρινά ο συγγραφέας του ξακουστού θεατρικού έργου Αντον Τσέχοφ. Όμως οι φόβοι του δεν δικαιώθηκαν - το δημιουργικό έργο του διάσημου ρώσου λογοτέχνη αποδείχτηκε αγωγός της ρωσικής γλώσσας και του ρωσικού πολιτισμού σε όλες τις ηπείρους. Πως θα εμφανιστεί ο Τσέχοφ στον καθρέπτη της μετάφρασης - αυτό το θέμα συζητείται αυτές τις μέρες στην Ελλάδα (27-30 Απριλίου), στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, που είναι αφιερωμένη στην επέτειο των 150-χρόνων του κλασικού της λογοτεχνίας.

Σε συνέντευξη που έδωσε στη "Φωνή της Ρωσίας", η οργανώτρια της Διάσκεψης, φιλόλογος Όλγα Κόστικοβα αναφέρθηκε στις ιδιομορφίες του δημιουργικού έργου του Τσέχοφ:

«Ο Τσέχοφ είναι τόσο πολύ συνδεδεμένος με τη ρωσική ζωή, με τις ρωσικές πραγματικότητες, τον τρόπο σκέψης, που οι μεταφραστές σκοντάφτουν ακριβώς στο γεγονός ότι σ΄εμάς, τους φορείς της ρωσικής γλώσσας, μας φαίνεται απόλυτα απλός. Η ιδιομορφία της τσεχικής γλώσσας από το γνωστό Γάλλο μεταφραστή Αντρέ Μαρκόβιτς χαρακτηρίστηκε ως «λόγος στη σύνδεση δυο υποστάσεων» - από τη μιά είναι η καθημερινή ομιλία και από την άλλη - το φιλοσοφικό βάθος. Σ΄αυτό συνίσταται το κύριο πρόβλημα της μετάφρασης του στις ξένες γλώσσες. Πρέπει να σημειωθεί ότι τον έχουν μεταφράσει παντού και είναι δύσκολο να βρεθεί χώρα, στην οποία δεν είναι γνωστά τα έργα του. Το ενδιαφέρον για τον Τσέχοφ στο εξωτερικό είναι τεράστιο και είχε αρχίσει επί ζωής του».

Γιατί, τέλος πάντων, ο Τσέχοφ προσελκύει τον κόσμο; Όχι βέβαια για τα «μυστήρια της ρωσικής ψυχής», θεωρεί η Όλγα Κόστικοβα. Ο Τσέχοφ είναι ιδιότυπη μήτρα, στην οποία χωρεί και το ευρωπαϊκό θέατρο παραλογίας και η ανατολική αυτοαφαίρεση και τα αιώνια υπαρξιακά ζητήματα.

«Σε κάθε χώρα, πραγματικά, από τον Τσέχοφ «παίρνουν» ό,τι είναι οικείο. Οι Γάλλοι, π.χ., ενθουσιάζονται για τη δραματουργία του, για την ικανότητα του να κάνει τέχνη «από το τίποτα». Για κάθε λαό, αναμφίβολα, υπάρχουν οι δικές του πλευρές του Τσέχοφ, τις οποίες οι λαοί αποκαλύπτουν για τον εαυτό τους. Όμως νομίζω ότι υπάρχουν κάποια καθολικά πράγματα, χάρη στα οποία ο Τσέχοφ είναι τόσο γνωστός, τόσο αγαπητός σε διάφορες χώρες».

Η διένεξη μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος, η συνειδητοποίηση της ψευδαίσθησης της ζωής, η μεγάλη σημασία των ονείρων και το αδιέξοδο της απογοήτευσης - ακριβώς αυτό είναι που ανησυχεί τους ήρωες του Τσέχοφ. Για τον άνθρωπο της τρίτης χιλιετίας όλα αυτά αποκτούν νέο νόημα. Και θα μπορούσαμε να πούμε  ότι τα εδώ και πολύ καιρό ερευνημένα κείμενα ξαφνικά ανακαλύπτουν νέες δυνατότητες ανάγνωσης, - θεωρεί η Όλγα Κόστικοβα.

«Οι γλώσσες, βέβαια, με τον καιρό αλλάζουν και οι μεταφράσεις του Τσέχοφ των αρχών του 20ου αιώνα δεν είναι οι ίδιες γλώσσες, στις οποίες ο κόσμος μιλά σήμερα. Ο Τσέχοφ χρειάζεται νέες μεταφράσεις, νέες μελέτες, χρειάζεται ανανέωση, πρέπει να γίνει προσιτός στο νεαρό αναγνώστη».