Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download  


Αυτή τη δήλωση έκανε στο Κογκρέσο των ΗΠΑ ο επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Αντιπυραυλικής Άμυνας στρατηγός Πάτρικ Ο΄Ράιλι. Ο σχολιαστής μας Πιότρ Ισκεντέροφ θεωρεί αυτή τη δήλωση ως την πρώτη εμφανή απόδειξη του γεγονότος ότι η Συνθήκη έχει θέσει όχι λιγότερα ερωτήματα, από τις απαντήσεις που έδωσε.

 - Η υπογραμμένη στις 8 Απριλίου στην Πράγα από τους Προέδρους της Ρωσίας και των ΗΠΑ Ντμίτρι Μεντβιέντιεφ και  Μπαράκ Ομπάμα Συνθήκη για τα μέτρα για την περαιτέρω μείωση και τον περιορισμό των στρατηγικών επιθετικών εξοπλισμών έχει ορθότατα χαρακτηριστεί ως ένα από τα κύρια επιτεύγματα της διεθνούς πολιτικής των τελευταίων χρόνων. Αυτού του γεγονότος είχε προηγηθεί πραγματικά τιτάνιο πολύμηνο έργο διπλωματών, στρατιωτικών και εμπειρογνωμόνων. Αν η παγκόσμια κοινότητα προσέγγιζε εξίσου επισταμένα και εξισορροπημένα την επίλυση και των άλλων διεθνών προβλημάτων, στον κόσμο και στα πολυάριθμα «θερμά σημεία» του η κατάσταση θα ήταν πολύ πιό ήρεμη.

Ωστόσο οποιαδήποτε Συνθήκη - ιδιαίτερα τόσο σημαντική - συνδέεται στενά με το πρόβλημα της εμπιστοσύνης. Μάλιστα το ζήτημα κάθε άλλο παρά συνίσταται μόνο στη λεπτομερή εφαρμογή των θέσεων, οι οποίες καθορίζονται σαφώς στο κείμενο της νέας Συνθήκης για τους στρατηγικούς επιθετικούς εξοπλισμούς (START) - σε ό,τι αφορά τον αριθμό των κεφαλών μάχης ή των αναπτυγμένων και μη αναπτυγμένων φορέων. Απ΄αυτή την άποψη η ευσυνειδησία των μερών ακριβώς είναι αδιαμφισβήτητη.

Το πρόβλημα συνίσταται σε κάτι άλλο - κατά πόσο ασφαλής θα γίνει σήμερα όλος ο κόσμος και, θα αποτελέσει άραγε η διευθέτηση κάποιων προβλημάτων καταλύτη της δημιουργίας άλλων - πιό επικίνδυνων και λιγότερο ελεγχόμενων; Ακριβώς απ΄αυτή την άποψη η κατάσταση παρέχει πολύ λιγότερες αφορμές για αισιοδοξία.

Η έμμονη ιδέα της Ουάσιγκτον να αναπτύξει πάση θυσία κοντά στην περίμετρο των συνόρων της Ρωσίας το αντιπυραυλικό της σύστημα - αποτελεί ακριβώς εκείνο το εφεδρικό πράγμα, το οποίο οι αμερικανικοί διαπραγματευτές δεν θέλησαν να το «βγάλουν από τον κόρφο» ούτε στο στάδιο της προπαρασκευαστικής εργασίας ούτε στην ίδια την Πράγα. Αφού είναι γνωστό ότι όσο πιό αναπτυγμένα είναι τα αντιπυραυλικά συστήματα, τόσο περισσότερο χάνει την αξία της η πυρηνική ασπίδα. Και αυτό αποτελεί άμεση πρόκληση για τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας και των συμμάχων και εταίρων της.

Η διατυπωμένη το 2009 από τη νέα αμερικανική κυβέρνηση παραίτηση από την εγκατάσταση ραντάρ αντιπυραυλικής ασπίδας στη Τσεχία και αντιπυραύλων στην Πολωνία, θα μπορούσαμε να πούμε, άνοιγε το δρόμο για την από κοινού καταπολέμηση από μέρους των ΗΠΑ, της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ των νέων παγκόσμιων προκλήσεων και απειλών. Ωστόσο ο χρόνος περνούσε και ο ευφραδής Μπαράκ Ομπάμα όχι μόνο δεν έκανε περαιτέρω εποικοδομητικά βήματα στην ανάπτυξη της φαινομενικά εκπληκτικής πρωτοβουλίας του, άλλα και ουσιαστικά υπαναχώρησε από αυτήν. Έγινε κατανοητό ότι αντί των εγκαταστημένων σε σταθερή βάση γι΄αυτό καλύτερα ελεγχόμενων εγκαταστάσεων στην Πολωνία και τη Τσεχία, κάποια πιό ευέλικτα συστήματα μπορεί να εμφανιστούν όχι μόνο στην Ανατολική Ευρώπη, αλλά και στα Βαλκάνια, στην Τουρκία, στην Υπερκαυκασία, στα αμερικανικά πλοία στη Μεσόγειο και στον Περσικό κόλπο και σε πολλές άλλες στρατηγικής σημασίας περιοχές. Δεν είναι τυχαίο που είναι τόσο αισιόδοξος σήμερα ο Πάτρικ Ο΄Ράιλι, ο οποίος τα τελευταία χρόνια είχε άμεση σχέση με την εκπόνηση συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας.

Και δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες ότι ένα τόσο διακλαδωμένο σύστημα στρέφεται αποκλειστικά εναντίον του Ιράν - αν βέβαια δεν θεωρούνται συλλογικό «Ιράν» όλα τα κράτη, τα οποία έτσι κι αλλιώς οργίζουν το Λευκό Οίκο. Συγκαλυπτόμενη από τις δηλώσεις περι του αμυντικού χαρακτήρα της αντιπυραυλικής ασπίδας, η Ουάσιγκτον σκοπεύει να δημιουργήσει σύστημα, που θα ελέγχει όχι μόνο τη Ρωσία, άλλα και όλη την Ευρασιατική περιοχή. Μήπως αυτό θα ενισχύσει την παγκόσμια ασφάλεια, λαμβανομένης υπόψη της ευκολίας και της τακτικότητας, με την οποία οι ΗΠΑ ενεργοποιούν την πολεμική τους μηχανή;