Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download


0 Από την άλλη η Ελλάδα, που αποδείχτηκε ο αδύνατος κρίκος της ευρωζώνης και έχει οξύνει τις ενδοευρωπαϊκές αντιθέσεις, είναι μάλλον απίθανο να δημιουργήσει προηγούμενο τερματισμού της ιδιότητας μέλους της ΕΕ. Αυτή την άποψη εξέφρασε σε αποκλειστική συνέντευξη στη " Φωνή της Ρωσίας" ο δόκτορας των πολιτικών επιστημών, Υποδιευθυντής του Ινστιτούτου Ευρώπης της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Αλεξέι Γκρομίκο.

Η ΕΕ, που καταβάλλει προσπάθειες «σωτηρίας» της Ελλάδας με τη βοήθεια των εσωτερικών της πόρων, σταδιακά παύει να είναι νησί οικονομικής και κοινωνικής σταθερότητας. Τα τελευταία δεδομένα δείχνουν ότι το επίπεδο της ανεργίας στην Ένωση για πρώτη φορά από το 1998 έφτασε στο 9,6%. Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ 23 εκατομμύρια ικανοί για εργασία ευρωπαίοι είναι άνεργοι. Οι αναλυτές προβλέπουν περαιτέρω αύξηση της ανεργίας. Καταλύτης αύξησης του πληθωρισμού έγινε η εξαιρετικά βαριά οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Ωστόσο η ΕΕ είναι διατεθειμένη να συνεχίσει να αγωνίζεται γι΄αυτή τη χώρα, θεωρεί ο Αλεξέι Γκρομίκο:

 «Όλες οι δηλώσεις ότι η ΕΕ ως έσχατο μέτρο θεωρεί την εκδίωξη από την ευρωζώνη του κακού μαθητή, παίζουν μάλλον προπαγανδιστικό ρόλο. Στις 16 χώρες της ευρωζώνης, όλοι αντιλαμβάνονται πολύ καλά ότι η χρεοκοπία οποιασδήποτε από αυτές θα φέρει πολλά αρνητικά για όλη τη ζώνη και δεν θα αφήσει δρόμους υποχώρησης».

Πάντως, στην ΕΕ δεν υπάρχει πολιτικός μηχανισμός και κοινά οικονομικά για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων που δημιουργούνται σε κάποια χώρα. Από τη μιά, υπάρχει κοινό νόμισμα, ενώ από την άλλη, οι οντότητες της Ομοσπονδίας με την ονομασία ΕΕ δεν έχουν πρόσβαση στη χρηματιστική δύναμη σε περίπτωση τοπικής χρηματιστικής ή οικονομικής κρίσης. Και η κατάσταση στην Ελλάδα μόνο έχει αποκαλύψει αυτή τη «λευκή κιλίδα».

Από την άλλη δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η ΕΕ είναι τόσο μεγάλη δομή, που ακόμα και ο «ελληνικός παράγοντας» δεν μπορεί να επισκιάσει τις μελλοντικές της προοπτικές, υπογραμμίζει ο Αλεξέι Γκρομίκο. Εννοείται, βέβαια, η στρατηγική ανάπτυξη της ΕΕ ως το 2020. Είναι γεγονός ότι ο κύριος στόχος της Συνθήκης της Λισαβόνας - να γίνει η ΕΕ ως το 2010 η πιό ανταγωνιστική οικονομία του κόσμου, δεν επιτεύχθηκε. Άλλο ένα πρόβλημα της ΕΕ είναι τα ζητήματα της οικολογίας και του κλίματος. Η σύνοδος κορυφής στην Κοπεγχάγη κατέληξε σε αποτυχία. Και αυτό για την ΕΕ είναι πολύ οδυνηρό, αφού έχει αναλάβει πολύ σοβαρές δεσμεύσεις για τη μείωση των εκπομπών αερίων του «θερμοκηπίου» στην ατμόσφαιρα. Υπάρχει άλλος ένας εξαιρετικά σημαντικός στόχος - η ανάπτυξη των σχέσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία. Και σ΄ αυτή την υπόθεση κάθε άλλο παρά είναι όλα ανέφελα.

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η ΕΕ περνά πολύ δύσκολη περίοδο ανάπτυξης. Όμως δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η ιστορία της ΕΕ γενικά είναι κίνηση από κρίση σε κρίση. Και οι κρίσεις γι΄αυτήν ουσιαστικά πάντα σήμαιναν πέρασμα σε υψηλότερη βαθμίδα ανάπτυξης.