Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download


Ο σκηνοθέτης πάντα είναι πιστός στην απλή αρχή - «γυρίζω ταινίες για τους θεατές, για τους ανθρώπους, που αγαπώ».

Η παιδική ηλικία του Στανισλάβ Γκοβορούχιν ήταν βαριά και πεινασμένη. Ο πατέρας του - Κοζάκος του Δον Σεργκέι Γκοβορούχιν είχε εκτελεστεί ως «εχθρός του λαού». Και η οικογένεια του εξορίστηκε στη Σιβηρία. Μαζί με τη μητέρα και την αδελφή του ζούσαν σε παράπηγμα. Για να αποφύγει τα προβλήματα για τα παιδιά, η μάνα του έκρυβε το γεγονός ότι ο πατέρας τους είχε εκτελεστεί. Έκαψε όλες τις φωτογραφίες του. Την αλήθεια για τον πατέρα του ο Στανισλάβ και η μεγαλύτερη αδελφή του την έμαθαν μόνο το 1956, μετά το 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ), στο οποίο ο Νικίτα Χρουστσόφ καταδίκασε την «προσωπολατρία του Στάλιν».

Χάρη στις προσπάθειες της μητέρας του ο Στανισλάβ Γκοβορούχιν απόκτησε θαυμάσια μόρφωση. Σπούδασε στη Γεωλογική Σχολή του Πανεπιστημίου Καζάν. Όμως λίγο μετά την αποφοίτηση του αντιλήφθηκε ότι η γεωλογία δεν είναι ο προορισμός του και εγγράφτηκε στο Ινστιτούτο Κινηματογραφίας. Το εφηβικό του χόμπι της ορειβασίας το μετέφερε στην πρώτη του κινηματογραφική ταινία «Κάθετη». Τα επικίνδυνα ακροβατικά τρυκ στο φιλμ τα εκτελούσε μόνος του χωρίς καμιά προστατευτική ασφάλεια.

Ως σκηνοθέτης-σεναριογράφος ο Γκοβορούχιν γύρισε περίπου 20 κινηματογραφικές ταινίες, μεταξύ άλλων, για τη ζωή του Ντάνιελ Νταφό, του Μαρκ Τουέν,  του Ιουλίου Βερν και της Αγκάθα Κρίστι. Στα τέλη της δεκαετίας του ΄70 έγραψε σενάρια για την πρώτη σοβιετική ταινία σε στυλ "action" - τους «Πειρατές του 20ου αιώνα». Η ταινία αυτή κατέρριψε όλα τα ρεκόρ προβολής στα σοβιετικά κινηματοθέατρα. Μέσα σε ένα έτος την παρακολούθησαν 100 εκατομμύρια άτομα.

Ως την πιό ευτυχισμένη μέρα της ζωής του ο Στανισλάβ Γκοβορούχιν θεωρεί την 26η Ιουλίου του 1969. Εκείνη την ημέρα το ελικόπτερο, στο οποίο επέβαινε, προσέκρουσε σε βουνό. Ως εκ θαύματος έμειναν ζωντανοί μόνο μερικοί από τους επιβάτες του. Κατα την άποψη του Γκοβορούχιν «Ο Θεός τον άγγιξε με το χέρι του». Μετά το αεροπορικό δυστύχημα είναι πεπεισμένος ότι ο Ύψιστος του άφησε τη ζωή, προορίζοντάς την για την εκτέλεση ειδικής αποστολής σ΄αυτό τον κόσμο.

Η μοίρα της χώρας του δεν του είναι αδιάφορη. Στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 ο Στανισλάβ Γκοβορούχιν όλο και περισσότερο αρχίζει να ενδιαφέρεται για την πολιτική. Αλλάζει η θεματολογία των ταινιών του, οι οποίες αποκτούν κοινωνικό προσανατολισμό. Γυρίζει την ταινία ντοκιμαντέρ «Τέτοια ζωή δεν επιτρέπεται», η οποία σε κάποιο βαθμό αποτέλεσε καταδίκη του σοσιαλιστικού καθεστώτος. Όμως ούτε την καπιταλιστική πραγματικότητα δεν την αποδέχτηκε. Παρόλο που έγινε και βουλευτής, μάλιστα το 2000 ήταν υποψήφιος για το αξίωμα του Πρόεδρου της Ρωσίας.

Εξακολουθεί όπως και πριν να διακρίνεται από αρχοντικότητα και κομψότητα στους τρόπους και γνωστικότητα στις κουβέντες του. Το αναφαίρετο γνώρισμά του είναι η πίπα στο στόμα του. Ο κινηματογράφος των τελευταίων χρόνων τον εκνευρίζει, ιδιαίτερα η λατρεία του λεγόμενου δυνατού ήρωα, που δεν τα πάει καλά με το νόμο. «Τα παιδιά μας παίζουν εγκληματίες», - λέει με απελπισία ο Γκοβορούχιν. Και προσθέτει: «Πολλοί ομόλογοι μου δεν αντιλαμβάνονται, τι σημαντικό και φοβερό εργαλείο κρατούν στα χέρια τους».