Ο Βλαντίμιρ Χοτινένκο γεννήθηκε το 1952 στην πόλη Σλάβγκοροντ της περιοχής Αλτάι. Σπούδασε αρχιτέκτονας στο Σβερντλόφσκ. «Θα μπορούσα να περνώ σοκολατένια ζωή κυριολεκτικά μετά το Ινστιτούτο, — λέει ο σκηνοθέτης, — στη ζωή μου τα είχα όλα! Εκτός από την πραγματοποίηση των δυνατοτήτων μου… Εμένα πραγματικά με ενδιέφερε η πρωτοπορία, όμως προοπτικές δεν υπήρχαν». Τελικά, για να μη χάσω τρία χρόνια δουλεύοντας, πήγα στο στρατό – στα στρατεύματα συνοδείας φυλακισμένων. «Ταξιδεύεις μέσα στο βαγόνι και από την άλλη μεριά του κιγκλιδώματος κάθονται οι κρατούμενοι. Τέτοιοι Σωκράτες υπάρχουν ανάμεσά τους! Τέτοιες συζητήσεις! Όμως αν ξεχαστείς έστω και λίγο, θα σε σκοτώσουν!» Πάντως, σχετικά με το τι πράττουν οι καταδικασμένοι, κατά την άποψη του σκηνοθέτη, είναι καλύτερα να γράψει κανείς βιβλίο, ή ακόμα και να γυρίσει ταινία. «Η ζωή μου θα ήταν ανεπαρκής χωρίς τη στρατιωτική θητεία, — είναι πεπεισμένος ο Βλαντίμιρ, — εκεί αντιλήφθηκα τους κανονισμούς του μεγάλου «παιγνίου» στη ζωή και από τη μιά και από την άλλη μεριά του κιγκλιδώματος». Και στην ερώτηση των περίεργων, αν «μπορούσε ο ίδιος να σκοτώσει;», αυτός απαντά με αυτοπεποίθηση «ναι».

Σε ηλικία 29 χρονών ο Χοτινένκο εγγράφτηκε στα Ανώτατα μαθήματα σεναριογράφων και σκηνοθετών στο εργαστήριο του Νικίτα Μιχαλκόφ, τον οποίο από τότε θεωρεί ως δάσκαλο του σε όλες τις σκέψεις και σήμερα διδάσκει ο ίδιος κινηματογραφική σκηνοθεσία πλοκής. Και συχνά πετυχαίνει το στόχο – οι ταινίες του προκαλούν ζωηρές συζητήσεις και ακόμα συγκρούσεις απόψεων, γεμίζουν αίθουσες και κερδίζουν βραβεία στα φεστιβάλ. Τα έργα του «Μακάροφ», «Μουσουλμάνος», «72 μέτρα»… Η τελευταία ταινία (για τους ναύτες υποβρυχίου) έγινε πραγματικό χιτ και στις προβολές στους κινηματογράφους και στην τηλεόραση. Τη μουσική αυτού του έργου την έγραψε ο ίδιος ο Εννιο Μορικόνε. «Ήταν αυθάδεια να αποφασίσω να προσκαλέσω το Μορικόνε, — λέει αργότερα ο Βλαντίμιρ Χοτινένκο. – Όμως οι παραγωγοί δεν φοβήθηκαν – είχα γράψει περίπου τα ακόλουθα: η χώρα μου σήμερα έχει ανάγκη από ομορφιά και ελπίδα και όλα αυτά υπάρχουν στη μουσική σας». Σήμερα ο συνθέτης και ο σκηνοθέτης είναι φίλοι.

Οι Ιταλοί γενικά αγαπούν τον Χοτινένκο – ίσως, ακόμα και γιατί ο ίδιος έχει μεγάλο πάθος για την Ιταλία. Μάλιστα το Βατικανό τον τίμησε μαζί με το φίλο του Ξίστοφ Ζανούσι με προσωπική συνάντηση με τον πάπα της Ρώμης για την ταινία «Προσκύνημα. Αιώνια πόλη»

Ο Χοτινένκο σήμερα βρίσκεται κοντά στον κύκλο της κρατικής αφρόκρεμας, γι΄αυτό τον ζηλεύουν και τον κατηγορούν για «υπερβολικό πατριωτισμό και συγκυρία», και τον υποψιάζονται για αμύθητο πλούτο. Αυτός γελά ειρωνικά και λέει: «Δεν έχω σπίτι στη Ρουμπλιόφκα (αριστοκρατική περιοχή). Δεν έχω αυτοκίνητο και εξοχικό. Όμως με τη γυναίκα μου επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ταξιδεύουμε όπου θέλουμε και όποτε θέλουμε…»

Τη γυναίκα του Τατιάνα τη συνάντησε στο σιδηρόδρομο. «Ήταν βαριά περίοδος της ζωής μου, — λέει ο σκηνοθέτης. – Ταξίδευα για το Τάλλιν, με βαθιά θλίψη στεκόμουν στο παράθυρο, και ξαφνικά στην πλατφόρμα βλέπω μιά γυναίκα. Εκείνη τη στιγμή αντιλήφθηκα ότι είναι η μοίρα μου – είτε θα αλλάξω τη ζωή μου σήμερα, είτε ποτέ. Και έτρεξα και βγήκα από το βαγόνι…»

 «Πιστεύω στη μοίρα, — διευκρινίζει ο Βλαντίμιρ Χοτινένκο, — και προσπαθώ να μην αφήνω απαρατήρητες τις υποδείξεις της».