Όμως πρέπει να σημειωθεί ότι προηγουμένως ο Ουσπένσκι είχε κινήσει αγωγή στο Περιφερειακό Δικαστήριο του Τόκιο εναντίον της εταιρίας SP International, η οποία παρήγε στην Ιαπωνία παιχνιδάκια και διάφορα άλλα προϊόντα χρησιμοποιώντας τη μορφή της «Τσέμπι» («Τσεμπουράσκα»), καθώς και βιντεοκασέτες και δίσκους με ταινίες κινούμενων σχεδίων για τη Τσεμπουράσκα. Η εταιρία αποδέχτηκε να καταβάλλει στο δημιουργό της ποσοστά από κάθε παραχθέν προϊόν. Για τα συγγραφικά του δικαιώματα ο Ουσπένσκι παλεύει σκληρά.

Δημιουργήματα του λογοτέχνη είναι και πολυάριθμα άλλα πρόσωπα δημοφιλέστατων ταινιών κινούμενων σχεδίων και οι φράσεις τους έγιναν λαϊκοί αφορισμοί.

Ο πατέρας του ήταν από τη σοβιετική «νομενκλατούρα». Όμως πέθανε το 1947, όταν ο Εντουάρντ ήταν δέκα χρονών. Μετά το θάνατο του πατέρα του η οικογένεια τους ζούσε φτωχά. «Θυμούμαι καλά αυτή την κατάσταση – όταν όλοι στην τάξη έχουν σάντουιτς, ενώ εσύ – τίποτα, — λέει ο Ουσπένσκι.

Ο καλύτερος μαθηματικός της περιοχής, νικητής Ολυμπιάδων μετά το σχολείο εγγράφτηκε στο Ινστιτούτο Αεροπορίας Μόσχας. «Από τον καιρό του Ινστιτούτου είχα αρχίσει να γράφω, — λέει ο λογοτέχνης. – Όμως εργάστηκα έντιμα 3,5 χρόνια στο εργοστάσιο κατασκευής συσκευών Μόσχας, στο οποίο παρήγαμε αυτόματους πιλότους για πειραματικούς πυραύλους.

 «Μιά μέρα αποφάσισα ότι δεν είμαι αρκετά έξυπνος, για να γράφω για τους ενήλικες, — λέει γελώντας ο Εντουάρντ, — ενώ για τα παιδιά είναι πολύ εύκολο, γιατί, όταν περνούσα τις διακοπές μου στην Κριμαία ή στις ακτές του Βόλγα, γύρω μου πάντα τριγύριζαν παιδιά».

Ο Ουσπένσκι άρχισε σαν σατυρικός σε έντυπα για τους ενήλικες. Όμως τα έργα του δεν θα δημοσίευαν και τόσο πρόθυμα και συχνά. Η σοβιετική λογοκρισία συχνά δεν άφηνε να περάσουν τα γελοία του και εύθυμα σκετς. Στα βιβλία για παιδιά ήταν ευκολότερο να αποφύγει τους ύφαλους της λογοκρισίας. Υπήρξε μιά περίοδος 12 χρόνων, στη διάρκεια της οποίας εκδόθηκε μόνο ένα βιβλίο του Ουσπένσκι και αυτό ήταν διδακτικό για το δημοτικό. Όμως ο ίδιος πάντα επινοούσε για τον εαυτό του δουλειά. «Όταν δεν ήθελαν να εκδώσουν τα βιβλία μου, έγραφα έργα για κουκλοθέατρο, όταν τα έκλειναν αυτά, δούλευα στο ραδιόφωνο, επινοούσα εκπομπές για τα παιδιά. Όταν δεν με άφηναν να δουλέψω στο ράδιο, δημοσίευα τα έργα μου σε παιδικά περιοδικά. Έκανα πολλές διαλέξεις (εφόσον έπρεπε να βρίσκω τρόπο να ζήσω!) – σε σχολεία, βιβλιοθήκες, γύριζα σε όλη τη χώρα».

Σήμερα γράφει και εκδίδεται περισσότερο από το παρελθόν. Πάντα ήταν καλός πατέρας και αφιέρωνε πολύ χρόνο στα παιδιά του και στα ξένα παιδιά. Παντρεύτηκε τρεις φορές και η τρίτη γυναίκα του είναι συμπαρουσιάστρια του τηλεοπτικού του προγράμματος. Η σύζυγος του Ελεονόρα λέει ότι «είναι σπάνιος άνθρωπος. Μαζί του είναι ενδιαφέρον το κάθε λεπτό. Μπορεί να είναι πολύπλοκος, σκληρός, ευέξαπτος, όμως είναι αφάνταστα έξυπνος επινοητής. Ακόμη και στην καθημερινή ζωή του σπιτιού μαζί του είναι άγνωστο τι σε περιμένει το επόμενο λεπτό».