Όμως θαυμαστές των ταλέντων του αποδείχτηκαν και οι τρεις Πρόεδροι της Ρωσίας. Επί Γιέλτσιν διορίστηκε τρεις φορές Αναπληρωτής πρωθυπουργός. Επί προεδρίας Πούτιν – ήταν επικεφαλής του ενεργειακού τομέα της χώρας. Ο δε Μεντβιέντιεφ του εμπιστεύτηκε τις νανοτεχνολογίες. Για όλα αυτά ο λαός έβγαλε ανέκδοτο – Ο Τσουμπάις σταματά ένα ταξί. «Που να σε πάρω;», τον ρωτά ο οδηγός. «Όπου θέλεις, εγώ παντού χρειάζομαι».

Στα πολιτικά αξιώματα ο Τσουμπάις ήταν δεξιός φιλελεύθερος. Όμως αυτό αφορά τις πεποιθήσεις, ενώ τις μεθόδους του πολλοί τις θεωρούν ως μπολσεβίκικες. Και ο ίδιος είχε δηλώσει μιά μέρα ότι η ιδιωτικοποίηση με τα λεγόμενα «βάουτσερ» στη Ρωσία στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 είχε πραγματοποιηθεί με στόχο την εκκαθάριση της «σκηνής» από τους «κόκκινους διευθυντές»: «Έπρεπε να απαλλαγούμε από αυτούς, όμως χρόνο γι΄αυτό το σκοπό δεν είχαμε. Ήταν ζήτημα όχι μερικών μηνών, αλλά μερικών ημερών».

Όμως τη μεταβίβαση πολύτιμων ενεργητικών σε μιά μικρή ομάδα μεγιστάνων δεν του τη συγχώρησαν. Το Μαρτιο του 2005 εναντίον του Τσουμπάις διαπράχθηκε απόπειρα δολοφονίας με έκρηξη της βόμβας και πυροβολισμούς εναντίον της φάλαγγας αυτοκινήτων που τον συνόδευε. Στα πλαίσια αυτής της ποινικής υπόθεσης συνελήφθηκε ο αντισυνταγματάρχης Κβατσκόφ, ο οποίος αργότερα αθωώθηκε από το Δικαστήριο των Ενόρκων. Στη διάρκεια της προκαταρκτικής κράτησης του, ο Κβατσκόφ υπόβαλε υποψηφιότητα στη Βουλή και εξασφάλισε σχεδόν το ένα τρίτο των ψήφων στην περιφέρεια του.

Όπως άρμοζε σε ένα σοβιετικό ειδικό με καλές προοπτικές, ο Τσουμπάις όταν ήταν φοιτητής έγινε μέλος του ΚΚΣΕ. Όμως ο κομμουνισμός δεν του πολυάρεσε. Μιά μέρα μπαίνοντας στο υπόγειο του Μηχανικο-Οικονομικού Ινστιτούτου του, ο ψηλός φοιτητής χτύπησε δυνατά το κεφάλι του. Κάποιος από τους παρόντες εκεί διάβασε το ακόλουθο απόσπασμα από τον Μαρξ – «στην επιστήμη δεν υπάρχει πλατύς δρόμος». Από τότε δεν αγάπησα τον Καρλ Μαρξ», — λέει χαμογελώντας ο Τσουμπάις.

Παρόλο που ο πατέρας του Ανατόλι, απόστρατος αντισυνταγματάρχης, ήταν ακριβώς καθηγητής του μαρξισμού-λενινισμού.

Ο Ανατόλι Τσουμπάις είναι παντρεμένος για δεύτερη φορά. Την πρώτη φορά ήταν, μάλλον, παντρεμένος με τη δουλειά του. Η πιό έντονη ανάμνηση της  κόρης του είναι το ξεκίνημα σκάφους (καταμαράν) μέσα σε λίμνη. Και ο γιος του Αλεξέι θυμάται το μπαμπά του που άναβε το Σάββατο από νωρίς το πρωί το μαγνητόφωνο και άκουε «Μπιτλζ».

Πάντα δούλευε απερίγραπτα πολύ, περνώντας από τη 40-ωρη εργάσιμη βδομάδα στην 60-ωρη και 70-ωρη, και πολλές φορές χωρίς αργίες. Ο πρώτος του γάμος δεν άντεξε τη δοκιμασία. Στην πολιτική ο στόχος συχνά δικαιώνει τα μέσα. Λένε ότι την περιβόητη ιδιωτικοποίηση «με τα βάουτσερ» ο Τσουμπάις στην αρχή την επέκρινε στη θεωρία, όμως στην πράξη ακριβώς αυτός την πραγματοποίησε. Στον κύκλο των υφιστάμενων του τον ονομάζουν «Μεγάλο Αδελφό» και οι δημοσιογράφοι τον βάφτισαν «Σιδηρούν Ξυλοκόπο». Θεωρείται αποτελεσματικός μάνατζερ, που ξέρει πως να πετύχει με σκληρότητα τους στόχους του. Και η δεύτερη γυναίκα του Μαρία Βισνιέφσκαγια λέει: «Στην πραγματικότητα τον «κόσμο του Τσουμπάις» τον κινούν εντελώς άλλες αξίες: για αγάπη, η συμπόνια, ο σεβασμός ο οίκτος προς τους ανθρώπους, η καυτή επιθυμία να τους βοηθήσει να οργανώσουν τη ζωή τους για να γίνει ανθρώπινη.»

 «Είμαι κανονικός άνθρωπος», — είπε μιά μέρα ο Ανατόλι Τσουμπάις. Και συνέχισε: «Αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, όμως πρέπει…»